Skv. fréttum NFS í dag er hvalurinn sem var landað í morgun, allt of stór til að hægt sé að selja hann á heimamarkaði. Er þetta haft beint eftir skipstjóranum.
Í meðförum RÚV hljómar þetta alls ekki neikvætt. Íslendingar munu ekki fá að „njóta“ kjötsins af hvalnum sem „þykir stór“. Ekki er tekið fram að stórir hvalir þyki vondir á bragðið.
Mig langar í mann og það er laugardagskvöld. Ætti ég þá ekki að vera á leiðinni út á lífið? Það er víst lítill tilgangur í því að kasta ástargaldri ef maður fylgir honum svo aldrei eftir.
Málið er að ég nenni því ekki. Mig langar í mann en ekki nógu mikið til að ég sé tilbúin til að leggja það á mig að fara inn á þá subbulegu og þrautleiðinlegu staði sem kallast skemmtistaðir. (Auk þess eru mennirnir sem ég hef áhuga á ekki þar, heldur einir heima hjá sér með góða bók eða bíómynd.) Halda áfram að lesa
Amma vann í lúgusjoppunni á Langholtsvegi. Ég var þriggja eða fjörurra ára og stöku sinnum var ég hjá henni í vinnunni, kannski einn eða tvo tíma. Ég veit ekki hvernig það kom til en finnst líklegast að þetta hafi verið ráðstöfun til að brúa bilið milli leikskóla og vinnutíma móður minnar eða eitthvað í þá veru. Halda áfram að lesa
Stundum sat ég langtímum og horfði á líf mitt líða hjá.
Það voru alls ekki slæmir dagar.
Sérstakur hópur manna ku vera að vinna að því hvernig hægt verði að opna þessi hlerunarmál úr kaldastríðinu, segir Geir.
Hvað um gamla góða húsráðið að hætta þessum hallærislegu undanbrögðum og finna „sérstökum hópi manna“ einhver þarfari verkefni? Af hverju þarf hóp manna til að finna einhverja sérstaka aðferð til að rétta fræðimönnum pappíra sem almenningur á fullan rétt á að fá að sjá?
Hafa menn annars nokkuð að fela?
Ég var fyrst núna að lesa Flugdrekahlauparann. Þetta er góð bók, það vantar ekki, örlagasaga tveggja drengja sem alast upp í Afghanistan. Þetta er bók sem allir ættu að lesa en ég er samt ekki snortin. Sagan er til þess fallin að græta væmnisfrírri manneskju en mig en mér þykir bara ekkert vænt um aðalpersónurnar. Sögumaðurinn er sjálfhverf raggeit, vinur hans vammlaus og þrælslundaður. Ég kann illa við þá báða.
Samúð? Jú ég finn til samúðar með þeim á sama hátt og ég hef samúð með glæpamönnum og alkóhólistum. Það er vitræn samúð, siðferði fremur en tilfinning. Vitneskjan um að breiskleiki sé sammannlegur kvilli og að oftast séu gjörðir manna skiljanlegar, þótt þær séu ekki réttlætanlegar. En það er ekki samlíðunin með Ástu Sóllilju á jörðinni.
Ennþá er það viðhorf ríkjandi að sé sjúkt og rangt að brjóta tennurnar úr fólki og skera í andlitið á því. Það getur þó verið mjög hagkvæmt. T.d. má nota slíkar aðferðir til að fá viðkomandi til að borga manni péning sem aftur fer inn í hagkerfið, þjóðinni allri til hagsbóta og alþjóðasamfélaginu líka. Mannhelgisinnar líta á það sem fólskuverk að virkja mannauðinn á þennan hátt og ofsækja þá sem leggja stund á ofbeldi, þrátt fyrir augljósa þjóðarhagsmuni. Það sem mannhelgisinnum yfirsést er að fólk missir hvort sem er tennurnar og fær rákir í andlitið af náttúrulegum ástæðum.
Það er löngu sannað að náttúran gjörbreytir útliti fólks á nokkrum árum eða áratugum. Það er því ekki við ofbeldismenn að sakast þótt einhver auminginn, sem er sennilega hvort sem er frekar ljótur, fái einhver ör, iðraskaða eða eigi í öndunarerfiðleikum eftir þjóðhagslega ofbeldisframkvæmd. Öll þessi einkenni hefðu getað komið fram án þess að hann hefði látið krónu af hendi.