Greinasafn fyrir flokkinn: Allt efni

Við verðum að gera eitthvað

Birt þann af

hvalveiðarÉg ólst upp við hvalkjöt. Mér finnst það gott. Ég efast um að hrefnan sé í útrýmingarhættu.

EN. Við höfum engan sem ætlar að kaupa hval af okkur, Íslendingar éta hann ekki einu sinni sjálfir og hvalveiðar fara greinilega fyrir brjóstið á mjög mörgum. Við erum sennilega að koma okkur í vandræði með þessu og tilgangurinn virðist ekki vera annar en sá að „gera eitthvað“.

Það er nóg af terrierhundum í heiminum. Þeir eru ekki í neinni útrýmingarhættu. Það er allt eins líklegt að kjötið af þeim sé ágætt. Ættum við þá að ala terrierhunda til slátrunar bara af því við getum það?

Ef við værum að berjast fyrir lífi okkar þætti mér málið horfa öðruvísi við en við eigum ekkert bágt. Íslenska ríkið er smátittur sem veður áfram á viðhorfinu „ég geri það sem mér bara sýnist“. Það getur þjónað tilgangi að fara sínar eigin leiðir og gefa skít í viðhorf annarra en í þessu tilviki er Ísland ekki sjálfstæðishetja sem stendur af sér kreddur og kúgun heldur andfélagslegur unglingur.

Flúin frá Satni

Birt þann af

Framvegis mun Nornabúðin fagna 18. október til minningar um að þann dag beið ég í síðasta sinn í 20 mínútur eftir því að ná sambandi við þjónustuver Satans.

Ég er semsagt búin að flytja viðskipti búðarinnar til OgVodafone. Netið var tengt í dag og allt er fullkomið. Ef Vódafónn reynast mér ekki verr en Síminn (og það tel ég ótrúlegt þar sem ég hef aldrei átt viðskipti við nokkurt fyrirtæki sem veitir jafn lélega þjónustu) mun ég flytja heimasímann minn með öllu tilheyrandi þangað í desember, um leið og ég losna undan samningnum við Satan.

Myndir af orðum

Birt þann af

Ég á erfitt með að móta frumlega mynd í huganum. Ég sé t.d. sjaldan fyrir mér persónur og atburði í skáldsögum nema leggja mig fram um það og þá set ég andlit þekktra leikara (eða bara fólks sem ég kannast við) á persónurnar. Ég verð sjaldan fyrir vonbrigðum með val leikara í kvikmyndir gerðar eftir skáldsögum, finnst bara frábært að hafa loksins fengið að sjá hvernig fólkið lítur út. Ég skynja atburði sem ég les og heyri um sem útlínur og skugga, ef ég skynja þá sjónrænt á annað borð. Halda áfram að lesa →

Og klára svo dæmið!

Birt þann af

Lögmál:
Ef þú vilt fá eitthvað gert í hvelli, gerðu það þá sjálfur. Það tók mig 3 klst að vinna verkefni með skærum, penna og límstauk, sem prófessjónall með fullkomin tæki hefur ekki komist í á tveimur mánuðum.

Annað lögmál:
Ef þú ræður ekki við verkefnið, biddu þá einhvern sem er mjög upptekinn. Þeir sem hafa nægan tíma vita að þeir geta alltaf gert það og finna sér því eitthvað annað að dunda við. Þeir sem hafa engan tíma setja hinsvegar verkið á áætlun. Hið uppteknasta fólk reynist oftast örlátast á frítíma sinn.

Ég elska hana líka Davíð Þór

Birt þann af

krossDavíð Þó ku víst elska konuna sína og er það vel. Sjálfri þykir mér ákaflega vænt um þá konu enda er Þórunn Gréta flestum konum yndislegri.

Ég reikna samt með að þeir dvergar séu til sem sjá Þórunni Grétu í öðru ljósi en ég og Davíð Þór og telji jafnvel að hún sé ekki bara ófullkomin manneskja heldur meingölluð. Já, dvergar geta verið alveg hundleiðinlegir og það þyrfti nokkuð massívan áróður frá þeim til að breyta áliti mínu á þessari ágætu konu.

Samt gæti ég skilið hvern þann dverg sem færi í fýlu ef haldið væri úti stöðugum ríkisreknum áróðri um fullkomleika Þórunnar Grétu og hún væri launum á kostnað skattgreiðenda, bara fyrir að hafa ofan af fyrir mér, Davíð Þór og öðrum aðdáendum sínum. Fýla dverganna þætti mér því skiljanlegri ef Þórunn Gréta hefði staðið fyrir einhliða áróðri, skoðanakúgun, skattpíningu, pyndingum og morðum.

Þrátt fyrir dálæti mitt á Þórunni Grétu, held ég að m.a.s. mér brygði í brún, ef leikskólar og grunnskólar þessa lands hefðu það á stefnuskrá sinni að kenna börnunum að tilbiðja Þórunni Grétu og þjóna henni einni.

Hvaðan kemur smekkurinn?

Birt þann af

Þegar ég flutti út föðurhúsum breyttist mataræði mitt töluvert. Hýðishrísgrjón hvítlaukur, kjúklingabaunir og sveppir höfðu aldrei tekið pláss í skápum föður míns. Orafiskbollur í nærbuxnableikri sósu hef ég eldað einu sinni og makkarónusúpu einu sinni á þessu 21 ári, í báðum tilvikum að ósk annarra.

Ég hef hingað til haldið að kynslóð foreldra minna hefði almennt lélegan matarsmekk. Í dag horfi ég inn í minn eigin kæliskáp, fullan af einhverju kekkjóttu karrímauki með kóríanderlufsum, oblátum á stærð við pönnukökur, masókistapipar og jafnvel risastórri krukku af litlum grænum ertum og allskonar öðrum mat sem ég skil ekki. Ég hef oft velt því fyrir mér hver kaupi eiginlega svona mat. Svarið er fundið; það eru drengirnir mínir. Börnin sem ólust upp við milda pottrétti með mjúkri rjómasósu, svikinn héra, bakaðar kartöflur, gratíneraðan karfa, pasta með parmesanosti …

Er bragðskyn virkilega ekki félagsleg erfð?