Hvernig stendur á því, að í öllum þeim loforðaflaumi sem vellur pólitíkusum vorum af vörum fram þessa dagana, heyrast ekki raddir þeirra sem ætla að leggja á það sérstaka áherslu að uppræta misnotkun á velferðarkerfinu okkar? Halda áfram að lesa
Er vímuleysi það eina sem skiptir máli?
Sonur minn er á 17. ári og hefur tekið sína gelgju út með því að hlusta á tónlist sem er mér ekki að skapi. Það finnst mér miklu betri kostur en að hann brjótist til sjálfstæðis með því að nota vímuefni og umgangast fólk sem ekki er til þess hæft að lífa í samfélagi manna. Því hef ég tekið því brosandi þegar hann fer á dauðarokktónleika í Hinu Húsinu. Hitt Húsið mun enda fylgja þeirri stefnu til hins ítrasta að banna vímuefnanotkun á staðnum enda er aldurstakmark á slíka tónleika 16 ára. Halda áfram að lesa
Auðvitað er Guð til
Ég hef verið að velta fyrir mér annars vegar þeirri skoðun yfirlýstra trúleysingja að Guð sé ekkert annað en hindurvitni og hins vegar þeim rökum sem trúað fólk færir fyrir tilvist guðdómsins. Halda áfram að lesa
Lofgjörð
Þýðing á To Be Grateful eftir Magnús Kjartansson.
Nokkur orð um hórdóm
Á sama tíma og gjaldþrot barnungra krakka er sívaxandi vandamál, neysla ólöglegra fíkniefna orðin svo áberandi að samtök hafa verið stofnuð um lögleiðingu þeirra og helmingur þjóðarinnar er á geðlyfjum, Ísland hefur gerst aðili að árásrarstríði, ákveðið hefur verið að drekkja hálendinu og þjóðin fitnar og fitnar og skemmir í sér tennurnar, sjá fjölmiðlar og ákveðnir stjórnmálamenn ástæðu til þess að búa til stór og mikil vandamál úr kynhegðun landans. Halda áfram að lesa
Leyfið börnunum að lifa í lyginni áfram
![Confirmation[1]](http://www.norn.is/wp-content/uploads/2003/04/Confirmation1.jpg)
Þá er nú komið að því að blessaðir unglingarnir okkar ganga formlega í sértrúarsöfnuð sem kallast Þjóðkirkjan. Ekki til að taka virkan þátt í starfi hennar, heldur af því að flestir gera ráð fyrir því. Halda áfram að lesa
Reykurinn út af heimilinu og félagslífið með
Ég er nýflutt til Reykjavíkur eftir áralanga félagslega einangrun úti á landi hef ég síðustu vikurnar varið talsvert miklum tíma til að hitta gamla vini og kunningja. Ég verð vör við ákveðinn mun á því hvernig félagslegum samskiptum fólks er varið á höfuðborgarsvæðinu og úti á landi en mér finnst einnig margt hafa breyst í þessum efnum á 10 árum. Það virðist t.d. vera orðið óviðeigandi höfuðborgarsvæðinu að banka upp á án þess að gera boð á undan sér og þegar ég hringi í vinkonur mínar og sting upp á því að þær komi við hjá mér og drekki með mér kaffibolla (án nokkurrra formlegheita) vill viðkomandi oftar en ekki hitta mig á kaffihúsi. Halda áfram að lesa