Er heimilisfræðikennsla tímaskekkja?

Alla sína skólagöngu vörðu synir mínir tveimur kennslustundum á viku til þess að læra hluti sem þeir hefðu lært hvort sem er. Á þeim tíma velti ég því oft fyrir mér hvort það sé í raun skynsamlegt að kenna heimilisfræði í skólum. Synir mínir kunnu að panta pizzu 10 ára. Ég er hinsvegar ekki viss um að þeir viti ennþá hvað úrvalsvísitala er.

Halda áfram að lesa

Morgunbæn

Svo morgnar um síðir
svo á jörðu sem á himni
því það er líparít
og það er stuðlaberg
og það er rauðamöl
og það ert þú.
Sett í skúffuna í mars 2003

 

Fjallið er kulnað

Þar sem áður brunnu eldar,
nógu heitir til að bræða grjót.
Þar sem glóandi hraunkvikan
varnaði nokkru lífi aðkomu
en vakti þó athygli
um stund,

þar er nú hraunskel nakin,
hrjúf og köld

og fjallið er kulnað.

Engin mosató er þér búin
í faðmi mér
en við rætur mínar
vaxa snjóblóm.

Frestun

Ég veit það og skil fyrr en lúgan skellur
að skuldin í næstu viku fellur
en skelfingin bíður næsta dags.
Oft er frestur á illu bestur
því opna ég póstinn ekki strax.

En kvíðinn skín út um gulan glugga
grandar hann svefnsins friðarskugga
og geighús mitt lýsir allt um kring.
Í hug mér kúrir, sem hamstur í búri
og hleypur í vaxtavítahring.

Óður til haustsins

Hvílíkur misskilningur, hvílíkur reginmisskilningur hjá honum Jóhanni að dagar haustsins séu sjúkir. Vissi hann það ekki maðurinn að haustið er súludræsa lífsins en ekki dauðans og að litklæðin eru tákn þess sem þrátt fyrir allt lifir veturinn af? Því náttúran veit að sú sem vill láta serða sig þarf fyrr eða síðar að fækka fötum og ekki síður vænlegt til árangurs að þær spjarir séu þokkalega eggjandi. Þessvegna skrýðist hún litum, ástríðulitum skrautflíkum sem auðvelt er að fella, dillar sér eftir hljómfalli vindanna og flettir sig klæðum, uns hún stendur allsnakin frammi fyrir pervasjónum almættisins; reiðubúin, blygðunarlaus, heilbrigð.

Kvæði handa Hugaskáldum

Hefðin bætir svart með sandi
sígilt stuðlar fjall við foss.
Einsemd bundin auðnarlandi
yndi tengir ástarkoss.

Nú skal gömlum klisjum kasta,
klæða ljóðið nýjum lit.
Gefa skít í forna og fasta
formsins úrelt stuðlastrit.

Hugabarn í bragarhætti
binda vill ei hjartans söng.
Fátt er hér um fína drætti
og frumleikinn í tækniþröng.

Og þó svo tímans straumar stefni
stuðlum fyrir dits og dár,
má sjá hér sömu yrkisefni
og undanfarin þúsund ár.

Ástin þungt hér virðist vega,
vonir, sorg og þögul þrá.
Flest við höfum furðanlega
fáu nýju að segja frá.

Í ljóðum hér þótt lítið sjái
listrænt töts ég trúi því,
að Hugaskáldsins hjartað slái
hefðarinnar takti í.

sett í skúffu í september 2002