Björn marskálkur fer nú eiginlega aðeins yfir strikið með dagbókarfærslu sinni í gær. Ingibjörg Sólrún reynir að krafsa í bakkann fyrir hans hönd, með því að biðja Ítali að sýna Paul Ramses skárri framkomu en Íslendingar hafa gert, og marskálkurinn reynir að slá sjálfan sig til riddara fyrir að hafa ekki sett sig á móti því.

Hverjum datt í hug að setja þetta í sæti dómsmálaráðherra?

Þetta mál verður ekki unnið með nokkurra daga bloggröfli. Ef okkur er alvara með að láta ekki stofnanir samfélagsins gera okkur meðsek um morð þá gerum við meira en að tala.

Atieno veit ekkert hvað bíður hennar, annað en það að hún fær ekki að vera hér. Við getum komið í veg fyrir að hún verði send úr landi. Spurningin er bara hvort nógu margir vilja það.

Gallinn við að láta dómsmálaráðherra taka málið upp er sú að hann er bullandi vanhæfur. Hann hefur þegar tjáð sig um það opinberlega hvað þetta hafi allt saman verið löglegt og siðlegt og eftir bloggfærslu sem hann birti 5. júlí, að dæma, hefur hann engan skilning á ástandinu í Kenía, telur að þar sé bara allt í ljúfri löð.

Ég álít reyndar að það sé almennt mjög óæskilegt að hafa jafn forpokaðan hernaðarsinnaða í valdastöðu en í þessu máli leikur ekki nokkur vafi á vanhæfni Björns.

Vill að dómsmálaráðherra endurskoði ákvörðun

Hér er nú eitt nýlegt dæmi um afrek Útlendingastofnunar og má þó leiða líkur að því að fæst slíkra mála séu nokkurntíma kærð. Hvað varð annars um þennan mann? Ég hef kannski ekki fylgst nógu vel með en hafi eitthvað meira af honum frést hefur það farið fram hjá mér.