Hvers vegna heldur fólk svona fast í þá hugmynd að ástin sé æðri hamingju og velferð?
Ég hef enga tölu á þeim fjölda kvenna og karla sem hafa komið til að leita staðfestingar á því að það sé gott, rétt og gerlegt að bjarga vonlausu sambandi af því að „mér finnst eins og okkur sé ætlað að vera saman“. Halda áfram að lesa
Ég las einusinni grein í Lifandi vísindum þar sem kemur fram að lundarfar sé líkamlegt. Einhver mekanismi í heilanum á að vera ástæða þess að sumir eru glaðlyndari en aðrir án þess að ytri aðstæður skýri það. Gott ef það voru ekki líka Lifandi vísindi sem birtu grein um að tilhneiging til framhjáhalds væri genatísk.
Eru vísindin smátt og smátt að svipta manninn allri ábyrgð á sjálfum sér og hegðun sinni? Er það þá rétt, gott og æskilegt? Er kannski bara gott mál ef hægt er að rækta fólk með heppilega eiginleika? Framleiða glaðlynt, bjartsýnt og heiðarlegt fólk sem heldur tryggð við maka sinn? Af hverju ekki? Einhverntíma kemur að því að við getum stjórnað þessu án þess að eyða fóstrum.
Við viljum útrýma sjúkdómum og meðfæddri fötlun. Af hverju ekki alveg eins skaðlegum karaktereinkennum? Af hverju finnst mér það svona miklu óhugnanlegra? Það er auðvitað möguleikinn á því að framleiða hlýðið fólk sem auðvelt er að þrælka og stjórna sem skelfir mig en ekki bara það. Mér finnst tilhugsunin ógeðfelld í eðli sínu.
Hamingjusöm?
Jú. Þrátt fyrir að lífið sé langt frá því að vera fullkomið er ég bara þó nokkuð hamingjusöm.
Hvað er eiginlega svona frábært? Halda áfram að lesa
Það er alltaf ákveðinn tregi sem fylgir því þegar börnin mann vaxa úr grasi og verða einfær um hluti sem þau þurftu áður aðstoð við. Ég játa að mér finnst út af fyrir sig ágætt að losna við að kaupa fatnað á syni mína en stundum hafa þeir annan fatasmekk en ég.
Eða eiginlega alltaf.
Ég játa að það kitlar hégómagirnd mína þegar huggulegir menn sýna mér áhuga og býst við að ég sé að eðlisfari fremur svona kókett. Það er samt þetta skilyrði; maðurinn verður að hafa eitthvað við sig svo ég sé verulega impóneruð. Ég kannast því ekki við að vera sérlega kókett við gamla menn.
Einhverja strauma hlýt ég nú samt að senda frá mér sem koma gamlingum til að halda að ég sé með einhverskonar afafetish, allavega eru þeir menn sem sýna áhuga á því að kynnast mér (annarsstaðar en í bælinu)iðulega komnir yfir sjötugt. Ég tek skýrt fram að ég hef ekkert á móti gömlum mönnum. Ég kann yfirleitt alveg ágætlega við gamalt fólk þótt ég hafi ekki heimahjúkrun að hugsjón.
Eldri maður sem ég vil gjarna þekkja SEM GAMLAN MANN, hefur það fyrir venju að klæðast grænum hosum þegar hann heimsækir mig. Frábær maður að nánast öllu leyti. Klár og skemmtilegur og sannarlega vænn maður. EN. Það skortir bara ákveðinn sjarma þegar maður sem er að reyna við mann er smjattandi -ekki af neinum perraskap, heldur af elli.
Í gær áttaði ég mig á því að hosuspengill þessi stendur í þeirri trú að ég sé heitkona Uppfinningamannsins. Ég ákvað að leiðrétta það ekki.
Hún kunni illa við kirkjugarða. Hún óttaðist ekki anda hinna framliðnu og því síður taldi hún líkur á að hún raskaði grafarró þeirra. Ekki angraði hugmyndin um návist guðdómsins hana heldur enda taldi hún víst að sá hégómaspengill héldi sig fremur meðal þeirra sem ennþá væru í aðstöðu til að tilbiðja hann. Halda áfram að lesa
Hér með kunngjörist: Halda áfram að lesa