Eru þessar dagsetningar tilviljun?

 

Þann þriðja júlí 2008 hófst barátta fyrir réttindum flóttafólks á Íslandi fyrir alvöru. Atburði dagsins þekkja flestir. Eldhugarnir Jason Slade og Haukur Hilmarsson hlupu inn á flugbraut og röskuðu með því flugáætlun. Markmiðið var að hindra brottvísun pólitísks flóttamanns Pauls Ramses. Ramses var samt sem áður sendur til Ítalíu en í kjölfarið héldu Birgitta Jónsdóttir og Hörður Torfason hvern mótmælafundinn á fætur öðrum og að lokum var Paul Ramses leyft að koma til Íslands og hér er hann enn. Ekki vegna þess að ríkisvaldið hafi hlustað á Jason og Hauk, heldur vegna þess að hann átti fullan rétt á því og þegar kom í ljós að mikill fjöldi almennra borgara var meðvitaður um það, þá þorðu yfirvöld ekki að halda brotum sínum áfram.

Færri vita að þrátt fyrir að ríkið hafi með því að taka við Ramses viðurkennt mistök sín voru Jason og Haukur dregnir fyrir dóm og sakfelldir á grundvelli ákæruliðar sem ekki var getið í ákæru. Hæstiréttur vísaði málinu heim í hérað aftur og ákæruvaldið fékk nýtt tækifæri til að ofsækja þá fyrir að framfylgja mannréttindum. Þeir voru sakfelldir öðru sinni og Hæstiréttur staðfesti þá ósvinnu en dómnum var aldrei framfylgt.

Flugvallarhlaupið hafði gífurleg áhrif og þeir skipta hundruðum sem lagt hafa hönd á plóginn í þessari baráttu. Önnur aðgerð sem miðaði beinlínis að því að hindra flugtak var gerð þann 26. maí 2016, þegar tveir liðsmanna No Borders, Jórunn Edda Helgadóttir og Ragnheiður Freyja Kristínardóttir reyndu að koma í veg fyrir ólöglega brottvísun flóttamanns frá Nígeríu. Aðferð þeirra var fullkomlega friðsamleg og skapaði enga hættu. Þær stóðu upp, í flugvél sem var að undirbúa flugtak, sögðu farþegum frá því að í vélinni væri maður sem nú ætti að flytja burt enda þótt hann væri á flótta undan Boko Haram. Þær voru handteknar og brottvísun Eze Okafor framfylgt.

Í júlí 2018, rétt rúmum 10 árum eftir flugvallarhlaup Hauks og Jasons, sýndi sænsk baráttukona, Elín Ersson, afgönskum flóttamanni samstöðu með sömu aðferð. Hvort aðgerð Jórunnar og Ragnheiðar varð hinni sænsku Elin Ersson hvatning til þess að beita sömu aðferð skal ósagt látið, það er í sjálfu sér ekkert sem bendir beinlínis til þess. Áhugavert er þó að Jórunni og Ragnheiði var birt ákæra vegna aðgerða þeirra sama dag og Elin Erson var ákærð í Svíþjóð. Aðalmeðferð í máli Jórunnar Eddu og Ragnheiðar Freyju hefst 6. mars. Nákvæmlega ári eftir að við fengum fréttirnar af Hauki. Það fer að nálgast ár síðan við fengum þessar fréttir og það hefur verið á hreinu allan tímann að við efumst mjög um þá dagsetningu sem hersveitir Kúrda segja hann hafa fallið, 6. mars hefur mun meiri þýðingu í huga aðstandenda Hauks en 24. febrúar. Ég hef ekki trú á því að þessar dagsetningar séu helber tilviljun. Ég held að þetta eigi að vera einhverskonar skilaboð til þeirra sem sýna flóttafólki samstöðu enda er það eingöngu fyrir þrýsting frá almennum borgurum sem ástandið hefur þó skánað.

Samúð og hjálpfýsi eru sammannlegir eiginleikar. En það er sjaldgæft að fólk sé tilbúið til þess að taka áhættu til að hjálpa öðrum. Við getum öll lent í þeirri aðstöðu að þurfa á fólki eins og Jórunni og Freyju að halda. Ég verð ekki á landinu þann 6. mars en ætla að minnast Hauks með því að vekja athygli á máli Jórunnar og Freyju daglega fram að því. Þið sem verðið í aksturfjarlægð og viljið minnast Hauks á þessum táknræna degi gætuð ekki fundið betri leið til þess en þá að mæta í Héraðsdóm Reykjavíkur til að sýna Freyju og Jórunni stuðning. Ekki bara þeim heldur líka Hauki og Jason, Elin Ersson og öllum öðrum sem sýna það hugrekki að hætta frelsi sínu til þess verja mannrétti annarra. Það eru nefnilega sjálfsögð mannréttindi að þurfa ekki stöðugt að óttast um líf sitt, frelsi, öryggi og mannlega reisn.

 

Stuðningsfólk Jórunnar og Ragnheiðar hefur nú opnað vefsíðu þar sem hægt er að fylgjast með framgangi málsins og kynna sér efni sem tengist réttinum til að sýna samstöðu.

 

 

Gestapistill – Búum okkur undir breytta framtíð

Hanna(mbl

Mynd: mbl,is/Hanna

– Gestapistill eftir Guðmund Karl Karlsson 

Ég heiti Guðmundur Karl Karlsson, ég er fæddur 1982 og ég gef kost á mér í prófkjöri Pírata í Suðvesturkjördæmi. Ég er tveggja barna faðir, Bryndís (9 ára) og Aron Daði (15 ára) og giftur ástinni í lífinu Rögnu Engilbertsdóttir (xx ára) og við eigum Labradorinn Atlas (7 mánaða). Við erum mjög hefðbundin samheld millistéttarfjölskylda. Við höfum sterka réttlætiskennd og vinnum saman að góðum málefnum. Halda áfram að lesa

„Í Afghanistan komast konur ekki af án fjölskyldu“ – Viðtal við flóttakonur sem á að vísa úr landi

Maryam og Torpikey

Mæðgurnar Torpikey Farrash og Maryam Rasí eru flóttakonur frá Afghanistan. Þær hafa dvalið á Íslandi í 11 mánuði.  Þær eru fyrstu konurnar frá Afghanistan sem sækja um hæli á Íslandi en standa nú frammi fyrir brottvísun.  Halda áfram að lesa

Lekamálið á fimm mínútum

Þar sem er mynd af hlekk er hægt að smella á textann sjálfan, (ekki myndina af hlekknum) til að sjá meira. Ef skjalið er lengi að hlaðast, smellið þá hér. Þar sem er mynd af hlekk, smellið á textann en ekki myndina af hlekknum, til að sjá heimildina.

[iframe src=“https://magic.piktochart.com/embed/1326384-lekamalid“ width=“598″ height=“10300″]

 

Stærstu mistök Reykvíkinga

66459_10151649286648438_1545015980_nÍ upphafi 19. aldar var Reykjavík varla meira en þorp.  Þar bjó rjómi þjóðarinnar, athafnamenn og harðduglegt fólk sem byggði upp þessa menningarborg sem Reykjavík er í dag. Meirihluti Íslendinga var þó búsettur úti á landi. Á þeim tíma bjó vinnufólk við vistarband. Það merkti að þeim sem ekki höfðu jörð til umráða var skylt að ráða sig í vist, til árs í senn. Tilgangurinn var bæði að tryggja bændum fast vinnuafl og fátæklingum öryggi. Bændur höfðu framfærsluskyldu gagnvart hjúum sínum en á móti var vinnufólk bundið í vist fram að vinnuhjúaskildaga. Um leið átti vistarbandið að koma í veg fyrir vergang öreiga svo enginn hreppur sæti uppi með annarra sveita ómegð.

Halda áfram að lesa

Að vera gjaldþrota

jakki-151-643x1024Mamma, af hverju er þetta fólk svona fátækt?

Vegna þess hjartað mitt að það er vanþróað.
Það kann ekkert nema að rækta korn.
Það kann ekki einu sinni að lesa.
Við aftur á móti erum háþróuð.
Við höfum skóla og heilbrigðiskerfi, úrvalsvísitölur og allskonar fínerí.

En getum við ekki kennt þeim að þróast mamma?
Getum við ekki gefið þeim gefið þeim peninga til að stofna skóla og sjúkrahús
og hjálpað þeim að skapa hagvöxt og greiningardeildir
og allt þetta sem gerir okkur háþróuð?

Halda áfram að lesa