Fyrir nokkrum vikum hitti ég gamlan skólafélaga. Syrgði Húsasmiðinn en var líka spæld yfir því að hafa ekki lengur tónlistarsnilling innan seilingar.
-Iss, hann er hvort sem er ekkert frægur, sagði félaginn. Hann sagðist alveg vita hvað ég þyrfti að gera til að fá tekjur af kvæðagerð. Halda áfram að lesa
Val
Stolt mitt
bryddað sæði bræðra þinna
og ég hekla í blúnduna;
eina nótt enn án þín,
eina eilífð án þín.
Vandað handbragð, vel pressað,
yfirlýsing;
“ég valdi það sjálf”.
Þó glittir í blámann
gegnum milliverk hreinna rúmfata.
Listamenn loka ekki augunum
1
Ilmur framandi jurta
af hörundi þeirra.
Safinn sprettur fram undan fingurgómum.
Vildi sökkva tönnunum
í freskjumjúkt holdið og sjúga.
En auðvitað snerti ég aðeins yfirborðið
því listamenn loka ekki augunum.
Þó gerist það stöku sinnum
að eftir á finn ég húðfrumur
undir nöglunum
2
Stundum sveittir búkar,
holdið skvapkennt,
rassalykt.
Sál mín varin, geymd,
sefur rótt í efstu kommóðuskúffunni á meðan
því listamenn loka ekki augunum.
Eftir á tek ég hana í faðm mér,
þrýsti fast
og ber hana í fangi mér út í Landsbanka
þar sem stimpillinn smellir fyrirgefningarkossi
á vangoldna reikninga.
Yfirbót í formi dráttarvaxta
borin fram með feginleik
og sljó augu gjaldkerans gera sér enga grein
fyrir þýðingu þess
enda sál hans sjálfsagt blundandi
í einhverri skúffunni
og listin víðsfjarri.
Blár miði fyrir gulan.
Og sál mín ber mig í faðmi sér
út í sólríkan rigningardag.
3
Stundum sé ég kunnuglegu andliti bregða fyrir
í Bónus eða Rúmfatalagernum.
Þú hér? segir andlitið
“Hví sé ég í augum þér
kirsuberjavið og nautalundir
þegar hendur þínar grípa spónaplötur og pasta?”
“Af því að listamenn loka ekki augunum”
segi ég
og bæti í körfuna gengisfelldum draumi.
4
Dag nokkurn stendur Veruleikinn á tröppunum;
“ég hef saknað þín”
segir hann.
Í flýti treð ég sálinni niður í skúffuna
og skelli,
klemmi hana í ógáti, mer.
Úr fjarlægð berast mér kvein hennar að eyrum
en skeyti því engu.
Býð gestinum kaffi
og hafna honum síðan kurteislega.
Því listamenn loka ekki augunum
og meiddri sál þarf að sinna.
Hugleiðing handa tannkremssala
Tannkremssalinn er búinn að fræða mig heilmikið um það hvernig maður eigi að láta drauma sína rætast. Er með allt um markmiðssetningu og jákvæða mötun undirmeðvitundarinnar á hreinu.
-Og ert þú að gera það sem þú ætlaðir þér alltaf? spurði ég.
Hann sagðist vera að stefna að því. Og á sér svo stóra drauma að hann segir ekki einu sinni frá þeim.
-Af því að ég ætla ekkert að láta annað fólk segja mér hvað ég get og hvað ekki, sagði hann. Halda áfram að lesa
Gjöf
Svara
Sá geðþekki færði mér að gjöf lítið kver með rímuðum gátum eftir Sveinbjörn Beinteinsson. Það gladdi mig ákaflega mikið og ég varð svo hissa að ég vissi ekki almennilega hvernig ég átti að vera.
Vænting
Á vorköldum morgni
ruddi vænting þín glufu í malbikið
og breiddi krónu
mót nýþvegnum hjólkoppi.
Vetur
Kannski var sumarið andvaka.
Friðsemdin græn
bylti sér veturlangt undir kvíðboga mínum
og blæfrjóir vorlaukar
sáðu væntingum í erfiði mitt.
Ekki skóf yfir spor mín þennan vetur
en hafi mér skrikað fótur
sjást þess merki í langþreyttri moldinni.