Ég fór á útsölur í dag. Tók systur mína Anorexíu með þar sem hún stóð á því fastar en fótunum að hún þekkti allar tískubúðir höfuðborgarsvæðisins og aftók með öllu að það væri nokkuð hæft í því að fatnaður í mínu númeri og með sniðum sem henta mér sé einfaldlega ekki til. Halda áfram að lesa
Tímaflakkarinn
Afjólun híbýla minna gengur frekar treglega. Þ.e.a.s. ég er ekkert byrjuð að taka niður ennþá. Ætlaði að gera það í gær en það er eins og vant er; það slítur gjörsamlega í sundur fyrir manni daginn að þurfa að mæta í vinnu. Halda áfram að lesa
Enn eitt leikritið
Frumsýning á Híbýlum vindanna í gær. Fín sýning. Jaðraði á köflum við að vera of artý fyrir minn smekk en slapp til og ég var ánægð með af leikstjórn, reyndar alla listræna stjórnun, hrifin af öllum leikurum, ekki síst börnunum sem stóðu sig mjög vel, sviðsmyndinni, búningunum o.s.frv. Sagan sjálf er dapurleg og sjálfsagt erfitt að segja svona mikla sögu í einu leikverki en handritið er þokkalegt. Sumsé vel þess virði að sjá þetta stykki. Halda áfram að lesa
Um órannsakanlegar vegleysur almættisins
Á ýmsum kristlingavefsíðum sem bera heiti á borð við „god hates america“, „god hates fags“ og annað álíka kærleiksríkt, er þeirri skoðun lýst að flóðbylgjan þann 26. des sé svar Guðs við hnignandi siðferði. Halda áfram að lesa
Örstuttur fyrirlestur um hamingjuna
Ég hef aldrei séð hann öðruvísi en hamingjusaman.
-Hefurðu einhverja sérstaka ástæðu til að vera hamingjusamur eða er þetta bara kækur? spurði ég Halda áfram að lesa
Gargandi snilld
Ég vil endilega vekja athygli á málfarspistlum Sverris Páls Erlendssonar.
Sverrir Páll kenndi mér íslensku í MA, mér leiddist aldrei í tímum hjá honum.
Í síðustu færslu segir hann frá orðum sem hann hefur ljáð nýja merkingu og umfjöllun hans rifjaði upp fyrir mér snilldarþýðingar Matthíasar Viðars á orðunum nekrófílía og nekrófíll.
Nekrófíll er samkvæmt þýðingu Matthíasar návinur og nekrófílía er líkþrá eða líkyndi.
Er nokkur furða þótt ég hafi dýrkað þennan mann?
Mig rámar líka í atriði úr kvikmynd en kem ekki fyrir mig hvaða mynd, hvað þá hver þýðandinn var. Einhver hélt að Moby Dick væri kynsjúkdómur. Í þýðingunni varð hvíti hvalurinn að þúfutittlingi. Þetta finnst mér dásamleg þýðing.
Vessar
Svara
Líklega finnst flestu fólki eitthvað erfitt við að horfast í augu við hlutina eins og þeir eru. Ég skil ekki alveg hvers vegna. Sjálfri hefur mér fundist það mun einfaldara en að vera stöðugt að ljúga að sjálfum sér og öðrum. Þarf kannski smá kjark ef aðstæður manns eru ekki sérlega bleikar en þegar upp er staðið er það auðveldara. Halda áfram að lesa