Nú þarf ég að kynnast duglegri konu sem getur þrifið, bakað, farið í sendiferðir, lesið í bolla og tarotspil eða kristalskúlu eða einhvern fjandann, bruggað töfradrykki, útvegað flotta steina, fjaðrir, klær og tennur, séð um bókhaldið, sýnt fólki með vandamál lifandi áhuga og þagað yfir leyndarmálum, saumað, málað rúnasteina, sagað og borað, selt galdrauppskriftir og listmuni, haldið stutta fyrirlestra og verið skemmtileg allt að 14 tíma í senn, allt saman fyrir fimmhundurð kall á tímann. Má ekki vera fíkill (tóbaksfíklar eru líka fíklar), fátæklingur eða dramadrottning og ekki beina vinnufíkn sinni að einhverju öðru fyrirtæki en mínu.

Þeir sem þekkja brjálaðan vísindamann sem gæti búið til svona konu handa mér eru beðnir um að hafa samband.

Ef nokkuð er heimilislegra en karlmaður með borvél, þá er það karlmaður með skrúfjárn, sem gengur um íbúðina, herðir skrúfur og leitar að verkefnum.

Mammon vissi hvað hann var að gera þegar hann sendi mig til Málarans.

Já, bæ ðe vei, ég sagði HEIMILISLEGT, ekki æsandi.

-Kærastakandidat? spurði Drengurinn sem fyllir æðar mínar af endorfíni.
-Nei, þetta var bara Málarinn. Hann ætlar að fixa pípulagnirnar hjá mér.

Löng þögn.

-Bara vinnuskipti yndið mitt. Hann er sómamaður og það er ekkert á milli okkar.
-Ekkert nema pípulagnir.

Löng þögn.

-Pííííííp!
-Þegiðu eða ég flengi þig.
-(Fliss) Spurning hvort okkar hefði meira gaman af því.
-Taktu þetta glott af andlitinu drengur.
-Ókei kennari. Það er bara svo skondið þetta táknræna samhengi þitt.

Mikið óskaplega er heimilislegt að hafa karlmann með borvél á heimilinu. Karlmenn ættu alltaf að hafa borvél innan seilingar. Eiginlega ætti karlmaður að fylgja hverri borvél.

Í augnablikinu á ég engan ógreiddan reikning og er aðeins með íbúðar- og námslán á bakinu. Það er góð tilfinning sem ég upplifði síðast fyrir heilu ári. Þá tók ég lán til að opna búðina en nú er það uppgreitt! Vííí! Halda áfram að lesa →