Íþróttapresturinn er auglýsingaskrumari

Mikið finnst mér gott mál að einhver skuli nenna að gagnrýna þetta orkuátak Latabæjar. Mér finnst íþróttaálfurinn hundleiðinleg fígúra (eins og allir predikarar) og fjandans frekja að troða þessari sjálfsskipuðu lífsstílslöggu inn á heimilin án þess að foreldrar séu spurðir álits.

Snjallræðislygi hjá markaðsstjóranum að orkuátakinu sé ekki ætlað að skila hagnaði. Öll kynning fyrirtækis sem er stofnað í þeim tilgangi að búa til peninga, hefur þann tilgang að skila hagnaði og orkuátakið er kynning fyrir Latabæ, kynning sem ekki er nokkur möguleiki fyrir börn að komast hjá því að verða fyrir áhrifum af.

Ástúð

Það er ekki af illgirni, (ég myndi alveg viðurkenna það ef svo væri) sem mér hlýnar um hjartaræturnar þegar ég sé mistök hjá manni sem ég hef svo mikið álit á að ef ég væri ekki viss hefði ég sagt nei, þetta er áreiðanlega ekki hann, þetta eru allt of klaufaleg mistök til að það geti staðist. Halda áfram að lesa

Sharon orðinn pínulítið meira lasinn

Nú hafa borist fréttir af því að Sharon sé alls ekki á bataleið eins og talsmenn hans reyndu að telja alheimi trú um fyrir nokkrum vikum.

Hvernig stendur annars á þessari afneitun í hvert sinn sem valdamaður veikist? Hvaða tilgangi þjónar það að telja almenningi trú um að maður sem liggur fyrir dauðanum sé bara svolítið lasinn? Það hlýtur að hafa eitthvert praktískt gildi, annars væri þetta ekki venjan eða hvað? Getur einhver upplýst mig?

Þarfatrapísan

Ég skil neysluhyggju, svona að vissu marki.
Ég skil alveg löngunina til að eiga allskonar fínt og gera allkonar gaman.
Ég skil líka þörfina fyrir stöðutákn.
Ég hef aldrei haft gaman af að þræða útsölur og það veldur mér of mikilli vanlíðan að vera blönk til að ánægjan af nýjum hlutum bæti það upp, en ég veit að verslunaræði er eins og hver önnur fíkn, óheppileg viðbrögð við óhamingju Halda áfram að lesa