Ástkonan

Birt þann af

Er klæðist mánagyðjan möttli skýja
og myrkrið drýpur hljótt af birkigreinum
og skuggaverur skjótast undan steinum
skæruárar óttans dyra knýja.

Þá napur gjóstur nístir inn að beinum
og náköld skelfing grafarhúmsins hvískrar
og ryðgað hliðið hriktir, marrar, ískrar
með harmaþrungnum sorgarinnar kveinum.

Þar moldarinnar yfir opnu sári
ein hún grætur einu köldu tári
sem falli hrím á fylgju elskhugans

en engin blóm hún leggur á hans leiði
Í leynd svo engan veruleikinn meiði
vill hún í myrkri vitja grafar hans.

 

 

Og svo fór ég að hjóla

Birt þann af

Þegar ég varð 9 ára bað ég afa og ömmu að gefa mér hjól í afmælisgjöf. Ekki af því að mig langaði í hjól. Mig langaði í prinsessukjól. Úr bleiku silki. Helst með pilsaglennu. En litla systir mín hafði fengið hjól í afmælisgjöf og allir áttu hjól nema ég svo einhvernveginn fannst mér að mig hlyti að vanta hjól líka. Auk þess vissi ég að ég fengi ekki prinsessukjól. Í mesta lagi kjól sem ömmu þætti sætur og hann yrði úr bómull eða flaueli og stelpulegur en ekki með síðu og víðu pilsi og perlusaumuðu brjósti og stórri slaufu á rassinum. Og örugglega ekki pilsaglennu. Ég fékk hjól. Grænt og með gírum og alvöru lás. Halda áfram að lesa →

Húsið

Birt þann af

Maðurinn er eins og húsið hans segir Húsasmiðurinn.

Til að hægt væri að koma reiðu á risið þurfi að opna það upp á gátt, rífa gluggann úr og bera ruslið út og almennilegt stöff inn. Og nauðsynlegt að gera þetta allt saman með opnum huga. Næst voru brotnir veggir á miðhæðinni, hjarta hússins. Svo þurfti að moka gömlum skít út úr kjallaranum. Halda áfram að lesa →