-Stundum líður mér eins og ég sé lítil skurðgrafa sem kemur tönninni aldrei lengra en 30 cm niður í jarðveginn án þess að rekast á aðeins of stóran stein, sagði Drengurinn sem flytur fjöll.
-Yndið mitt, ég veit alltof vel hvað þú átt við en staðreyndin er nú samt sú að þú hefur hingað til ekki látið nokkurn stein stoppa þig í því að flytja fjallið þitt þangað sem þér bara sýnist.
The insect perspective is modest and quite valuable,
like brown rubies.
-Veistu hvernig er hægt að nota gemsa sem njósnatæki án þess að nokkur verði var við það? spurði unglingurinn sem langar að verða krimmi þegar hann er orðinn stór.
-Já, ég veit það en ég er algerlega á móti persónunjósnum svo ég myndi ekki gera það þótt það væri minna vesen en það er, svaraði Drengurinn sem fyllir æðar mínar af endorfíni.
-Ekki ég heldur, ég er ekkert að pæla í að nota hann, þetta er bara fræðilegur áhugi, laug hinn. Halda áfram að lesa
Ég horfi mjög sjaldan á sjónvarp og það var ekki fyrr en í kvöld sem ég sá þessa margumtöluðu Sylvíu Nótt. Fimm mínútur dugðu mér alveg. Hvaða eymdarinnar menningaramlóðar hafa eiginlega húmor fyrir þessu? Maður fær á tilfinninguna að þetta sé stelpa sem langaði alltaf að verða Spaugstofan þegar hún yrði stór en hafði bara ekki hæfileika.
Sennilega er hugmyndin með þessum þáttum sú að tékka á því hvernig venjulegt fólk bregst við þegar fáviti er látinn taka viðtal við það. Niðurstaðan kemur ekki á óvart; flestir reyna sennilega bara að halda andlitinu og bíða eftir að þessu bulli ljúki án þess að þeir þurfi að sýna verulegan dónaskap. Athyglin beinist því að fávitagangi stúlkunnar en ekki viðbrögðum viðmælandans. Hugsanlega er fyrirmyndin að Sylvíu Nótt sjónvarpsviðtöl Bridget Jones en stóri munurinn er sá að Bridget Jones er bæði fyndin og einlæg. Spurning hvort sé réttlætanlegt að reyna að gera grín að treggáfuðu fólki á þennan hátt. Þetta er nefnilega ekki einu sinni fyndið, bara ægilega pínlegt.
Byltingamaðurinn og Sykurrófan færðu mér Haukslegustu afmælisgjöf sem ég hef nokkurntíma fengið. Ávaxtakörfu, þ.e.a.s. ruslakörfu fulla af ávöxtum.
Spúnkhildur færði mér eiginhandaráritun frá goðinu mínu og pabbi er loksins búinn að samþykkja nafnið mitt; kom með peningaumslag og fyrirmæli um að ég mætti ekki eyða þeim peningum í krakkana, heimilið eða fyrirtækið heldur bara í sjálfa mig. Hann setti Evunafnið sem seinna nafn utan á umslagið. Fátt hefði getað glatt mig meira.
Karl á fimmtugsaldri: Hvað er verið að gera?
Eva: Ég er að drepa tímann með því að hanga á netinu í augnablikinu.
KK: Ertu í vinnunni?
Eva: Nei, þá hefði ég líklega eitthvað annað að gera. Ég ligg heima í einhverri ógeðspest. Halda áfram að lesa
Jón Hallur Stefánsson samdi lag við þetta kvæði vorið 2010. Diskurinn er enn ekki kominn út. Halda áfram að lesa
Sálfræðingnum mínum finnst karlhatur mitt ekki vera neitt vandamál. Það sé bara eðlilegt miðað við það sem á undan er gengið.
Ókei, ég get fallist á það. Það er líka eðlilegt að fá sýkingu ef maður fer ofan í drullupoll með opið sár. En er þá ekki einmitt ástæða til að stinga á kýlinu? Halda áfram að lesa