Ég hef óbeit á stöðumælasektum, enda er það argasta guðlast gagnvart honum Mammoni mínum að kalla yfir sig slíkan ófögnuð. Þó gerðist ég nýverið sek um slíkt guðlast og hef nú, auk friðþægingarfórnar til Mammons, greitt sekt mína innheimtumönnum bílastæðasjóðs.
Sektina borgaði ég í heimabankanum en sá þá mér til furðu að dagsetningin á greiðsluseðlinum stemmdi ekki við dagsetninguna á handskrifaða miðanum. Halda áfram að lesa
Magnaðasta tungl ársins.
Fórum út og horfðum á það gyllt og gríðarstórt, snerta sjóndeildarhringinn og hoppa upp á himininn aftur.
Fyrr í dag fór ég með Byltinguna upp í Heiðmörk svo hann gæt bætt fyrir galdurinn sem verðir laganna klúðruðu fyrir honum síðustu nótt.
Söguleg fermingarveisla í millitíðinni.
Þetta var góður dagur.
Fyrir nokkrum mánuðum var 15 ára telpa í fóstri hjá mér í Hafnarfirðinum. Hún var í fíkniefnaneyslu og á afbrotabraut. Hún fór á vergang, hafðist við meðal misyndismanna og ógæfufólks og neitaði að gefa upp dvalarstað sinn. Halda áfram að lesa
Síðustu nótt gerðist það, (vonandi) í fyrsta sinn á þessari öld, að lögreglan hafði afskipti af galdraiðkunum. Það var sonur minn Byltingin sem komst í kast í við lögin eða öllu heldur verði laganna því hann var ekki að gera neitt ólöglegt. Halda áfram að lesa
Síðustu nótt gerðist það, í fyrsta sinn á þessari öld, (eða það ætla ég að vona) að lögreglan í Hafnarfirði hafði afskipti af galdraiðkunum. Það var sonur minn Byltingin sem komst í kastið lögin eða öllu heldur verði laganna því hann var ekki að gera neitt ólöglegt. Halda áfram að lesa
Ég virðist vera eina manneskjan í heiminum sem lendi í vandræðum með að nota w.bloggar. Allavega hef ég ekki séð kvartanir frá neinum öðrum. Kannski er þetta tákn frá Gvuði um að ég eigi alls ekki að drepa náunga minn úr leiðindum með óhóflega löngum færslum.
Ég hef ekki farið í Bónus nema einu sinni síðan á Þorláksmessu en nú er Pysjan í sveitinni og Byltingin ekkert að stressa sig á því að taka bílpróf, svo ég neyddist til að sjá um páskainnkaupin sjálf.
Ekki hefur langtímafráhald frá stórmörkuðum minnstu áhrif á mannmorsfóbíuna í mér og þetta er líklega ekki besti dagurinn til að æfa sig. Finn hendurnar kólna upp, kjálkana læsast saman, kokið verður eins og sandpappír, blessunarlega því það er þá of sársaukafullt að hleypa öskrinu út til að það gerist óvart. Halda áfram að lesa