Tvö stefnumót bókuð í vikunni. Vííí! Það er greinilega vit í því að bjóða fundarlaun (sem hefðu hvort sem er farið í makaleitartilraunir, mun ólíklegri til árangurs).

Ég skora samt enn og aftur á alla sem langar í hundraðþúsundkall að plögga mig. Muna bara að ég er ekki að leita að bólfélaga eða kærasta heldur maka. Ég trúi ekki á kærustusambönd. Vinkona mín var búin að þekkja manninn sinn í 9 ár áður en þau giftust. Þau skildu. Önnur varð fyrir því að eftir 20 ára hjónaband stóð maðurinn upp frá morgunverðarborðinu og sagðist „ekki nenna þessu lengur“ án þess að húnhefði nokkra vitræna ástæðu til að halda að eitthvað væri að. Langur tími er sumsé engin trygging fyrir eilífri ást og hamingju. Sæmilega glöggt fólk ætti ekki að þurfa meira en sex mánaða tilhugalíf til að gera upp við sig hvort það er tilbúið til að búa saman, með þeim fórnum sem sambúð útheimtir. Sumsé, ef þú þekkir einhvern frambærilega sem er í alvarlegri makaleit, sendu hann þá til mín.

Hann reyndist vera innanhússmaður hjá mikilvægri valdastofnun.
Mér þykir líklegt að hryðjuverkasamtök heimilisins álíti hann áhugaverðari fyrir bragðið.

Óskilamaðurinn er á leiðinni.
Mér skilst að hann ætli að fóðra mig í einu af þorpum Satans við ströndina. Ekki samt þar sem ég eldaði sjálf á sínum tíma.

Ég bjó í þessum sveitarfélagshundsrassi í rúm þjú ár. Ekki veit ég hvaða geðbilun fékk mig til að tolla þar svo lengi.

-Lokaðu búðinni og sinntu mér! sagði hann og þrýsti mér að sér.
-Þú fyrirgefur en þetta faðmlag jaðrar við að vera erótískt. Hvurslags ástsýki er eiginlega hlaupin í þig?
-Þú ætlar að hitta mann. Kannski er þetta síðasta tækifærið mitt til að vera hjá þér.
-Drottinn minn dýri! Ég ætla í bíltúr austur fyrir fjall. Með manni sem ég hef aldrei séð og veit ekkert um. Ætli við hittumst nú ekki aftur áður en ég gifti mig! Halda áfram að lesa →

Í morgun frétti ég af manni í óskilum. Kannski má ég eig´ann.