Um varnarskjal Sigríðar Andersen

Morgunblaðið birti í dag aðsenda grein, eða kannski frekar varnarskjal Sigríðar Andersen, fráfarandi dómsmálaráðherra. Greinin varðar uppreist æru og fleira sem tengist þeim málum sem hafa verið hvað mest í umræðunni síðustu daga. Sigríður hefur m.a. verið ásökuð um trúnaðarbrot með því að veita forsætisráðherra upplýsingar um meðmælabréf sem faðir hans skrifaði til stuðnings umsókn barnanauðgara um uppreist æru. Um meint trúnaðarbrot segir Sigríður:
Halda áfram að lesa

Staðreyndaförðun

Sigríður Andersen skýrir tregðu dómsmálaráðuneytisins til að afhenda gögn um mál Roberts Downey með því að sú ákvörðun hafi verið tekin „lögum samkvæmt“ (sjá viðtal við dómsmálaráðherra í þessu myndbandi, einkum frá mín 4:35). Í beinu framhaldi segir hún síðan að Úrskurðarnefnd um upplýsingamál hafi „fengið málið til úrskurðar“ og að nefndin hafi fallist á það álit ráðuneytisins að í gögnunum sé að finna persónulegar upplýsingar sem eigi að fara leynt.

Þetta er skýrt dæmi um staðreyndaförðun. Ekki bein ósannindi en hægt að skilja á þann veg að ráðuneytið hafi leitað álits úrskurðaraðila og fengið staðfestingu á ákvörðun sinni. Svo er ekki enda er það ekki hlutverk Úrskurðarnefndar um upplýsingamál að þjónusta ráðuneytið eða veita því lögfræðilega ráðgjöf, heldur að skera úr um ágreining að kröfu þeirra sem synjað er um upplýsingar. Þetta kemur skýrt fram í 20. gr. upplýsingalaga.

Í ljósi þess að afgreiðsla ráðuneytisins á gagnabeiði fjölmiðla um uppreistarmál lyktar af leyndarhyggju er full ástæða til þess að láta dómsmálaráðherra víkja. Forsætisráðherra gerði engann reka að því að hreinsa til í ráðuneytinu og sú ákvörðun Bjartrar framtíðar að slíta ríkisstjórnarsamstarfi væri í því samhengi rökrétt og skiljanleg.

Það er hinsvegar augljóst hverjum þeim sem fylgist með fjölmiðlum að það sem í raun felldi ríkissjórnina var ekki viðleitni dómsmálaráðherra til að leyna upplýsingum, heldur sú staðreynd að faðir forsætisráðherra gerði barnaníðingi greiða. Bjarni Benediksson geldur ekki sinnar eigin framgöngu eða samstarfsmanna sinna í ríkisstjórn, heldur geldur hann gjörða föður síns, sem koma stöðu hans sem forsætisráðherra ekki við.

Ef meðmælabréf hins valinkunna föður hans hefði ekki komið fyrir almenningssjónir væri ríkisstjórnarsamstarfið ekki í neinni hættu. Björt framtíð hefði áfram umborið það leynimakk, valdhroka, ættbálkahyggju og spillingu sem einkennir Sjálfstæðisflokkinn. Slíkt framferði mun seint ganga fram af landanum þegar sá flokkur á í hlut, eins og best sést á því að fylgi flokksins jókst í kjölfar Panamahneykslisins. Sá skandall nægði Bjartri framtíð ekki til að hafna ríkisstjórnarsamstarfi. Höfum það í huga þegar gengið verður til næstu Alþingskosninga.

 

 

 

Úrskurðarnefnd sendir borgurum fingurinn

http://www.cartoonstock.com/Ég er búin að fá þessi gögn sem úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi óhætt að sýna almenningi og ég hef sjaldan orðið fyrir meiri vonbrigðum. Eftir rúmlega 37 vikna bið frá því að ég lagði fyrst fram kæru (en þá var liðinn mánuður frá því að ég óskaði fyrst eftir gögnum) er niðurstaðan sú að það sem almenningur má sjá af þessari skýrslu eru eingöngu beinar tilvitnanir í fjölmiðla. Halda áfram að lesa

Ég fæ aðgang að Búsóskýrslunni

Úrskurðarnefnd um upplýsingamál er loksins komin að niðurstöðu um það hvort lögga sé stætt á að synja mér um aðgang að Búsóskýrslunni.

Í kærum mínum (þá fyrstu sendi ég inn 17. október) er skýrt tekið fram að ég sé ekki að biðja um aðgang að persónuupplýsingum enda eiga þær að fara leynt. Nefndin fellst á þau rök mín að skýrslan sé ekki vinnuskjal eins og lögreglustjóri heldur fram. Halda áfram að lesa

Úrskurðarnefnd synjar um aðgang að Búsó-skýrslunni

Var að fá bréf frá lögreglustjóra. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál komst að þeirri niðurstöðu að ekki hefði verið…

Posted by Eva Hauksdottir on 4. janúar 2013

Ekki nóg að einhver nefnd fái upplýsingar

Það er ekkert annað en sjálfsagt að þeir sem eiga að borga brúsann, þ.e. almenningur í landinu, fái að sjá samninginn og vitanlega ætti að vera þjóðaratkvæðagreiðsla um hann.

Einhverjum finnst kannski að mér ætti að vera sama þar sem ég er hætt að taka þátt í íslenska efnahagsruglinu en synir mínir búa enn á Íslandi og mér finnst frekar súrt til þess að vita að börnin mín og hugsanleg barnabörn geti ekki búið á minni fósturjörð án þess að vera neydd til að borga sukk óviðkomandi skíthæla. Það er lágmark að þeir sem eru þvingaðir til að ábyrgjast skuldir annarra eftir á, fái að vita hvað það er sem annað fólk undirritar fyrir þeirra hönd.

mbl.is Ekki ríkisábyrgð á leynisamning