Í lófa þínum les ég það
að lífið geti kennt mér að
ég fæ aldrei nóg…
Heilagur krapi! Heyri ég rétt? Er textinn virklega svona? Eða á það að vera að lífið geti kennt mér tað? Það væri allavega einhver vitglóra í því þótt eigi sé sköruglega kveðið.
Ásýnd fegurðar minnar
Það er hið mesta krapp að morgunljótuna megi lækna með vantsþambi. Undanfarnar vikur hef ég reynt þá aðferð enda hefur fegurð minni verið stórlega ábótavant. Þar hefur þó orðið á nokkur bragarbót og skal ég nú upplýsa áhugasama um galdurinn. Halda áfram að lesa
Óorð
-Finndu nafnorð sem byrjar á ó, sagði Lærlingurinn.
Mér vafðist tunga um tönn. Nóg til af ó-orðum en þau sem komu fyrst upp í hugann voru lýsingar- og atviksorð og oft var ó-ið bara forskeyti. Ósama. Ég reiknaði ekki með að hann ætti við sérnafn. Ósómi, ótti, ógn, ósk, órar… Ég var viss um að hann væri að leita að hlutstæðu orði en flest ó-orð virtust tilfinningaþrungin.
–Órangútan? sagði ég hálf vandræðaleg. Halda áfram að lesa
Fyrsta kynjakrísan
Mér þótti vænt um Pétur og Alla og Guðgeir frænda minn. Það var hægt að kubba og púsla með þeim ef maður hitti aðeins einn í einu og ég ætlaði að giftast Pétri. EN, þeir voru strákar. Sem var sko ekki það sama og að vera stelpa. Halda áfram að lesa
Gjafir handa körlum
Iðulega gerist það að einhver kemur inn í búð til mín í örvæntingu og er að leita að gjöf handa karlmanni. Halda áfram að lesa