Þegar ég var lítil ímyndaði ég mér að þegar ég yrði stór, yrði ég rík og hamingjusöm. Ég sá fyrir mér villu, eða eiginlega frekar höll sem stæði í skógi vaxinni fjallshlíð. Umhverfis hana lystigarður með laufskálum, gosbrunnum og gríðarlega flottum rólum. Halda áfram að lesa
Greinasafn eftir:
Og svo fór ég að hjóla
Þegar ég varð 9 ára bað ég afa og ömmu að gefa mér hjól í afmælisgjöf. Ekki af því að mig langaði í hjól. Mig langaði í prinsessukjól. Úr bleiku silki. Helst með pilsaglennu. En litla systir mín hafði fengið hjól í afmælisgjöf og allir áttu hjól nema ég svo einhvernveginn fannst mér að mig hlyti að vanta hjól líka. Auk þess vissi ég að ég fengi ekki prinsessukjól. Í mesta lagi kjól sem ömmu þætti sætur og hann yrði úr bómull eða flaueli og stelpulegur en ekki með síðu og víðu pilsi og perlusaumuðu brjósti og stórri slaufu á rassinum. Og örugglega ekki pilsaglennu. Ég fékk hjól. Grænt og með gírum og alvöru lás. Halda áfram að lesa
Hátíðabúning fyrir konur
Það eru þrír stórir gallar á íslensku þjóðbúningunum. Það er ferlegt vesen að klæða sig í suma þeirra, þeir eru of dýrir til að lenda á forgangslista meðalheimilis og hvað kvenbúningana varðar hafa þeir ekki fylgt tískunni. Halda áfram að lesa
Uxar við ána
Þegar ég var lítil fannst mér Öxar við ána furðulegt kvæði og alls óviðeigandi að lúðrasveitin flytti það á jafn hátíðlegum degi og 17. júní. Halda áfram að lesa
Reynsla mín af súludansi
Það hefur líklega verið 1997 eða hugsanlega ári fyrr eða seinna. Halda áfram að lesa