Setjum sem svo að þú lendir i mjög dramatískum aðstæðum. Vítisenglar hafa umkringt heimili þitt, og hóta að ráðast til inngöngu án þess að gefa neinar skýringar. Einhver úr fjölskyldunni er horfinn og þú hefur ekki hugmynd um hvort það tengist umsátursmönnunum. Forvitna nágranna drífur að en þar sem allt tiltækt lögreglulið er niðri á Austurvelli að verja Alþingishúsið gegn trylltum skrílnum, lítur út fyrir að þess verði langt að bíða að löglegir ofbeldismenn komi þér til hjálpar. Þú ert mjög reið(ur) og mjög hrædd(ur) og veist í rauninni ekkert hvað þú átt til bragðs að taka.

Myndir þú í slíkum aðstæðum, treysta sjálfum/sjálfri þér fyrir skotvopni? Myndirðu halda nógu mikilli ró og nógu skýrri hugsun til að beita vopni aðeins til að verja líf og limi eða er hætta á því að þú skytir jafnvel á saklausan nágranna þinn í geðshræringunni?

Umræður

Setjum sem svo að það sé alveg rétt að þeir sem skrifa nafnlaust á netinu þori ekki að standa við skoðanir sínar. Hvað þá með það? Verður staðreynd eitthvað ósannari eða sannfæring byggð á veikari grunni, ef það er hugleysingi sem heldur henni fram?

Setjum sem svo að það sé alveg rétt að þeir sem skrifa um hitamál eða halda fram róttækum skoðunum undir nafni séu fyrst og fremst athyglisjúkir. Og hvað með það? Er athyglissjúkir eitthvað óskynsamari eða ómarktækari en aðrir?

Ég legg til að við förum öll í gönguferð í kringum tjörnina, berrössuð og bjóðum útrásarvíkingum, bankastjórum, embættismönnum og pólitíkusum að þrykkja í þarmana á okkur.

Þjóðin er að ganga í gegnum fjárhagslega hópnauðgun og þar sem búið er að banna hávaða í mótmælaskyni, er ekki um annað að ræða en að gefast upp og sýna nauðgurum okkar kærleika og undirgefni. Táknræn aðgerð af þessu tagi myndi undirstrika friðarvilja þjóðarinnar og kærleiksþel á erfiðum tímum. Jóhanna getur svo komið með vaselín til að draga úr mesta sársaukanum.

Selja íbúð á Manhattan

Kærleika sýnir maður í verki, af hjartans dýpstu rótum, fólki sem manni þykir vænt um, fólk sem ekki hefur unnið til annars, fólki sem þarfnast þess, fólki sem af hendingu verður á vegi manns, fólki í sama húsi og fólki í fjarlægum heimshlutum.Við þurfum ekki að fara í gönguferð kringum tjörnina til að sýna hvert öðru kærleika. Enda er þetta uppátæki ekkert annað en væmin og hallærisleg tilraun til að telja okkur trú um að friður skuli ríkja í samfélagi þar sem enginn grundvöllur er fyrir friði. Þeim sem reyna að kúga okkur og þagga niður í okkur sýnum við engan kærleika. Við getum sýnt þeim miskunn, við getum haft samúð með öllu sem lifir, við getum sýnt þeim þá virðingu sem allar manneskjur eiga rétt á, en kærleika nei takk.

Skilaboðin til yfirvaldsins þessa dagana ættu ekki að vera: við elskum ykkur, heldur ‘drullist til að uppræta spillingu og valdníðslu ef þið viljið ávinna ykkur kærleika, virðingu og frið.’

Þau gætu byrjað með því að upplýsa okkur almennilega um afsalið á fjárræði okkar.

Kærleiksganga á Austurvelli