Morðingi sem hefur engan hug á að láta af hátterni sínu býður þér til snobbveislu.

Á boðskortinu er tekið fram að geðsjúkir, eyðnismitaðir og fátækir séu ekki velkomnir.

Sýnir þú morðingjanum þá virðingu að mæta?

Það gerir forseti Íslands.

Ég er sár út í Ólaf Ragnar. Ég hef sjálf kosið hann til að gegna þessu skrautfjaðrarhlutverki og reiknaði allavega ekki með því að hann myndi gera eitthvað alvarlegt af sér, þótt ég hafi nú svosem ekki séð nein sérstök afrek af hans hálfu heldur. Það er alltaf dálítið fúlt að þurfa að viðurkenna að manni hafi skjátlast.

Ólafur Ragnar hefur brugðist sem forseti, sem fulltrúi þjóðarinnar á opinberum vettvangi. Nema þjóðin sé sátt við þá hugmynd að smjaðra fyrir stjórnvöldum sem brjóta samviskulaust gegn mannréttindum á alla hugsanlega vegu. Ekki veit ég hvaðan Ólafur fær þá hugmynd að harðstjórar séu líklegir til að snúa við blaðinu ef þeim er sýnd virðing. Það hefur aldrei gerst í veraldarsögunni en hinsvegar hefur fordæming alþjóðasamfélagsins og viðskiptahöft borið heimlikinn árangur.

Ég skil ekki af hverju almenningur kyngir því bara að hann ætli að mæta. Sjálf hélt ég upp á daginn með því að dreifa 150 kortum með textanum hér að ofan.

Ég var 12 ára og á túr. Langaði ekki sérstaklega að tilkynna sundkennarnum það en Stína hjálpaði mér. Hún hélt reyndar að hún væri að gera at í mér. Sagði að ég yrði að fá einhverja af eldri stelpunum til að staðfesta að ég væri á blæðingum, með því að sýna bindi.

Mér var létt. Ég vissi auðvitað að þetta gat ekki staðist en datt í hug að kannski hefði það verði svoleiðis þegar amma var ung. Það var einhvernveginn minna mál að segja kennaranum að ég væri „forfölluð“ þegar ég bar það saman við hugsanlega niðurlægingu af því að þurfa að sýna bindi.

Mér datt ekki í hug þá að einhversstaðar í heiminum þyrftu fullorðnar konur að gyrða niður um sig til að sanna ástand sitt fyrir vinnuveitendum sínum. Því síður hefði mér dottið í hug að fyrirtæki sem hegaði sér á þann hátt, yrði boðið velkomið til landsins, það lofsungið fyrir að bjarga efnahag landsins og mulið undir það með nánast ókeypis rafmagni.

Við skulum nú gæta þess að kalla hlutina sínum réttu nöfnum. Bandaríkjamenn beita ekki pyndingum. Þeir nota bara frequent flyer program, sem er vitanlega allt annað.

Eftir 6 ára enduruppeldi í þessum ágætu fangabúðum er Omar náttúrulega enginn unglingur lengur, svo það er tímabært að koma honum í eitthvert almennilegt „prógamm“.

Fanga í Guantanamo-búðunum meinað um svefn

Auðvitað var hann ekki með í ráðum. Til þess eru nú allar þessar stofnanir að ráðherrar þurfi ekki að vera með nefið ofan í hverju einasta máli sem upp kemur í landinu. Verkaskipting er það kallað.

Það sem er hins vegar háalvarlegt mál er að ráðherra, gaurinn sem tekur við kærunni og er ábyrgur fyrir því hvernig hún verður meðhöndluð, er búinn að taka afstöðu til þessa máls og lýsa henni yfir opinberlega. Og það gerir hann vanhæfan. Ég veit ekki hver annar ætti að fjalla um kæru á hendur Útlendingastofnun en það er allavega á hreinu að Björn er ekki rétti maðurinn til þess.

Merkilegt líka að Björn segir eitthvað á þá leið að það verði að skoða réttarstöðu hvers og eins. Það var einmitt ekki gert í þessu tilviki. Málið var ekki tekið fyrir, heldur vísað burt.

Ráðherra ókunnugt um málið

Björn marskálkur fer nú eiginlega aðeins yfir strikið með dagbókarfærslu sinni í gær. Ingibjörg Sólrún reynir að krafsa í bakkann fyrir hans hönd, með því að biðja Ítali að sýna Paul Ramses skárri framkomu en Íslendingar hafa gert, og marskálkurinn reynir að slá sjálfan sig til riddara fyrir að hafa ekki sett sig á móti því.

Hverjum datt í hug að setja þetta í sæti dómsmálaráðherra?

Þetta mál verður ekki unnið með nokkurra daga bloggröfli. Ef okkur er alvara með að láta ekki stofnanir samfélagsins gera okkur meðsek um morð þá gerum við meira en að tala.

Atieno veit ekkert hvað bíður hennar, annað en það að hún fær ekki að vera hér. Við getum komið í veg fyrir að hún verði send úr landi. Spurningin er bara hvort nógu margir vilja það.