Það urðu mér ákaflega mikil vonbrigði að fá hvorki VG né Íslandshreyfinguna í ríkisstjórn. Ég hef löngum haft horn í síðu Samfylkingarinnar og treyst fáum þar á bæ en frá síðustu stjórnarmyndun hefur Össur vaxið mikið í áliti hjá mér. Mér sýnist á öllu að við séum loksins búin að fá iðnaðarráðherra með siðferðiskennd. Vonandi tekst honum að vinna þetta mál. Ef Össur heldur það út allt kjörtímabilið að taka tillit til náttúruverndarsjónarmiða, ætla ég að kjósa Samfylkinguna næst.
Greinasafn fyrir flokkinn: Lýðræði
Aktivistaflokk
Ég vildi sjá stjórnmálaflokk aktivista. Sá flokkur léti nægja að opna kosningaskrifstofu og kynna sig á fundum og með öðrum leiðum sem útheimta ekki fjárútlát en setti hinsvegar kosningasjóðinn í góð málefni. T.d. myndi slíkur flokkur ráða herskáan hóp sakamanna sem bíða efir að komast í afplánun til að grípa til róttækra aðgerða gegn stimpilgjöldum. Þá á ég ekki við að nokkrar hræður stilli sér upp fyrir framan alþingishúsið með kröfur á priki og tuldi einhver málamyndamótmæli niður í hálsmálið, heldur skýr skilaboð.
Það yrði mjög skemmtilegt að ef öll fórnarlömb stimpilgjaldaskrímslisins, eða þótt ekki væru nema lántakendur úr einu hverfi, tækju sig saman um að ráðast inn á þing, stimpla 666 á ennið á hverjum einasta alþingismanni og rukka þá fyrir. Það mun ekki gerast. Hinsvegar væri hægt að ráða til þess menn með skuggalega nútíð og það yrði betri auglýsing fyrir flokkinn en nokkurt glanstímarit. Um að gera að virkja mannauðinn í landinu og glæpamenn þurfa ekkert síður á því að halda en aðrir að finna að þeir geri gagn.
Atkvæði aldrei deyr
Atkvæði deyr aldrei. Ekki heldur þótt flokkurinn sem maður kýs komist ekki í ríkisstjórn eða nái jafnvel ekki inn manni. Atkvæði felur í sér skilaboð. Með því að kjósa annan lista an þann sem maður vildi helst, bara af því maður telur að uppáhaldsflokkurinn eigi ekki séns, gefur maður röng skilaboð. Ég er ekki búin að sjá stefnuskrá frá Íslandsflokknum eða spjalla við neinn forystumanna hans en ef mér líst betur á Ómar og félaga en VG, mun ég sannarlega haga atkvæði mínu samkvæmt því.
Lítill munur á kúk og skít
Með fullri virðingu fyrir Ögmundi flokksbróður mínum; hvað á það að fyrirstilla að velta sér upp úr þessu núna? Það eru engar fréttir að Davíð Oddsson og Halldór Ásgrímsson tóku ákvörðum um það, án samráðs við kóng, prest eða almenning, að gera okkur aðila að árás á þjóð sem ekkert hafði gert á hluta okkar. Það eru heldur engar fréttir að stór hluti þjóðarinnar var samþykkur, þ.e. nógu stór til að viðhalda stjórn þessara labbakúta.
Æ, Ögmundur! Það voru ekkert bara þessir tveir drulluhalar sem samþykktu aðild okkar að stríði. Það voru líka vinir okkar og ættingjar. Í raun er fólk eins og ég og þú samábyrgt þegar upp er staðið, því ef okkur væri ekki andskotans sama, hefðum við auðvitað slitið öllum samskiptum við þá fjölskyldumeðlimi, vini og kunningja sem við vitum að settu x við D eða B í síðustu alþingiskosningum. M.a.s. ég sjálf, sem á ekki í minnstu vandræðum með að afskrifa þá sem ofbjóða mér, hélt sambandi við fólk sem með atkvæði sínu lýsti sig hernaðarsinna svo líklega ristir hneykslun mín ekki sérlega djúpt.
Þú ert fáviti Jón
Tekur nú steininn úr þegar iðnaðarráðuneytið reynir að firra sig ábyrgð.
Við ákváðum þetta að vísu, gáfum leyfi, rákum áróður fyrir því, skriðum grenjandi á hnjánum milli stofnana og stórfyrirtækja, leyndum óþægilegum upplýsingum, sleiktum þau rassgöt sem sleikja þurfti og báðum um meira. En það erum ekkert við sem stöndum í þessum framkvæmdum.
Iðnaðarráðherra veit auðvitað að Íslendingar eru upp til hópa auðtrúa kjánar sem hlaupa slefandi eftir hverri gulrót sem að þeim er rétt. Það hljóta samt einhver takmörk að vera fyrir því hvers konar rugl hann getur leyft sér að bjóða okkur. Meðalgreindarvísitala þjóðarinnar er kannski ekki svo há að ástæða sé til að hælast yfir því en undir frostmarki er hún ekki. Ég held hins vegar að dómgreind Jóns Sigurðssonar hljóti að hafa skaddast alvarlega þegar hann tók við embættinu.