Dagurinn í gær gekk ljómandi vel. Ég fann hreinlega hvernig lýsið sprændist af mér við hverja hreyfingu. Eftir kvöldgönguna okkar Lísu sagði Eiki að ég hefði greinlega grennst talsvert þar sem fötin voru farin að hanga utan á mér, ég ákvað bara að trúa honum. Halda áfram að lesa
Ég veit ekki hvernig í andskotanum ég gat leyft þessu að fara svona langt, hélt í alvöru að ég væri týpan sem þyrft aldrei að fara í „megrun“ og mundi taka á svona málum áður en ég yrði alltof feit. Ég held líka að ég hafi ekki upplifað mig eins feita og ég í rauninni er, hélt bara að ég væri grennri. Eiginlega svipað og mér finnst ég ekkert hrukkótt, fyrr en ég lít í spegil. Halda áfram að lesa