Í lófa þínum les ég það
að lífið geti kennt mér að
ég fæ aldrei nóg…
Heilagur krapi! Heyri ég rétt? Er textinn virklega svona? Eða á það að vera að lífið geti kennt mér tað? Það væri allavega einhver vitglóra í því þótt eigi sé sköruglega kveðið.
Hafi ég skilið þetta rétt er ljóðmælandinn lófalesari sem fær aldrei nóg (af ástkonu sinni held ég). Það er nú sú dýrmæta lexía sem hann getur lært af lífinu. Hann kemst hinsvegar ekki að því fyrr en hann tekur til við að lesa í lófa elskunnar sinnar en þar stendur þessi merki vísdómur skráður. Grey konan að vera með manni sem les í lófann á henni og sér þar bara eitthvert bull um sjálfan sig. Er hún svo upptekin af fávitanum að drullusokkasegulsheilkennið komi fram í lófa hennar? Eða er hann of sjálfhverfur til að sjá nokkuð annað en sjálfan sig í lófum annarra?
Er ljóðmælandinn fáviti? Eða er það ég sem er of vitlaus til að ráða í hina djúpu merkingu þjóðskáldsins? Er ekki annars hægt að kalla menn þjóðskáld þegar kvæði þeirra eru valin sem framlag þjóðarinnar til fjölþjóðlegrar söngvakeppni?
Gleðiþjálfa Kvennablaðsins finnst undarlega lítið um að notendur Fésbókarinnar viðri skemmtilegheit sín á þeim vettvangi.…
Gleðiþjálfi Kvennablaðsins tók púls á þjóðarsálinni á Fésbókinni þessa vikuna og valdi sín uppáhalds innlegg…
Á mínu heimili borðum við venjulega frekar þungan mat um helgar og fáum okkur sætabrauð…
Þyrnirósarævintýrið hefur verið mér hugleikið síðustu vikur. Það er nefnilega eitt atriði í þeirri sögu…
Hér eru nokkrar einfaldar og skemmtilegar hugmyndir sem sóma sér vel á morgunverðarborðinu um páska.…
Í einhverjum skilningi erum við að upplifa heimsendi. Við munum ekki öll deyja (nema Bubbi)…