Ég á ennþá eftir að færa allt árið 2007 en flest annað er komið inn. Ég vistaði tjásur líka því oft eru umræðurnar áhugaverðar og svo þykir mér líka vænt um að fá komment.

Samfélagspistlarnir eru hér

Persónulegu pistlarnir hér

Ég veit ekki ennþá hvað ég ætla að gera við þetta lén en ég tími eiginlega ekki að sleppa því.

Það er auðvitað skandall að hann skuli hafa verið tekinn af lífi. Ég get ekki séð neitt sem réttlætir dauðarefsingar enda þjóna þær engum tilgangi öðrum en pólitískum og þegar aftaka er greinilega liður í viðleitni stórveldis til að leggja undir sig meira af heimsbyggðinni, drottna, kúga og arðræna, er rökrétt að reiðast.

En að gera ógeðið að píslarvætti út á það, það finnst mér flippað.

Skíthælar og ógeðspöddur mega mér að sársaukalausu upplifa verulega skítt ár og fólin sem réðust á frænda strákanna minna án tilefnis, í nótt og höfuðkúpubrutu hann sér til skemmtunar vona ég að eigi eitthvað verra í vændum en íslenskt réttarkerfi býður upp á.

Verst að þessir drengir mínir, sem almennt hafa verið mér hlýðnir, gerast óþekkari með hverju árinu. Byltingin hefur reyndar verið svo tillitssamur að beina óhlýðni sinni að Alcan og löggunni en verið þokkalega dæll sonur. Bjargvætturin virðist aftur á móti fá kikk út úr því að ögra mér og þegar við bætist ofsakætin sem grípur hann við eldblossa og háa hvelli er ekki við góðu að búast. Miðað við magnið sem hann bar heim af skoteldum í gærkvöld og blikið í augum hans þegr hann strauk þeim ástúðlega, er ég hrædd um að ég þurfi að setja í grýlugírinn til að forða okkur háska frá. Ég vona bara að Snorri sé orðinn hræddari en í fyrra. Þá var það minn sem sýndi ábyrgð sem nú virðist rokin út í veður og vind.

Ég sárvorkenni fólkinu sem setti jólatréð upp 10. desember og er komið algjört ógeð á því núna. Það er góð ástæða fyrir því að ég byrja seint að jóla. Jólin standa nefnilega til 6. janúar og ég hef gert það að venju að njóta hvers einasta jóladags. Það eru varla fleiri en 50 nálar hrundar af trénu mínu enn og mér líður svooo vel hérna heima. Ætla að leggjast í dekurbað með andlitmaska og leggjast svo í bóklestur með kertaljósum púrtvíni og nougatkonfekti alveg þar til ég þarf að fara að hræra í sósunni.

Hversu fullkominn getur einn gamlársdagur orðið?

Í byrjun janúar var ég fráhverf öllu karlmannsstandi, hreinlega steingeld en þann 15. febrúar er mig farið að langa í hjásvæfu í aðra röndina, ekki þó nógu mikið til að gera eitthvað í því.

Þann 5. mars grípur mig létt sambúðarnostalgía en það varir ekki nema einn dag.

Þann 29. apríl er eitthvað farið að vora í ástsýkigeninu. Allavega finnst mér ég tilbúin til að gera enn eina tilraunina til að verða mér úti um karlmann.

13. maí kasta ég fyrsta ástargaldri ársins 2006. Hann skilar strax fyrstu vikuna þeim árangri að nokkra steggi rekur á fjörur mínar, áreiðanlega ágæta menn. Ég fer á tvö stefnumót en hvorugur vekur áhuga minn. Á sama tíma ber sætan sölumann að garði. Hann dúkkar upp nokkrum sinnum næstu vikurnar. Gult ljós kviknar (spákona nokkur gæti gert nánari grein fyrir því) en sá er því miður ekki á höttunum eftir föstu sambandi.
Þann 1. júní sef ég hjá fávita sem ég ætla mér ekkert meira með, af skiljanlegum ástæðum.
6. júní rennur upp og ekkert bitastætt er í sjónmáli. Galdurinn sumsé ekki borið árangur. Ákveð að taka næst fram að ég óski eftir manni sem kæri sig um samband.

13. júní. Álfadrotting fer úr undirkjólnum en Elías kemur og truflar mig, heldur því fram að hann, barnlaus maðurinn, hljóti að vera svarið við seiðgóli mínu.
6. júlí; Boeing þota bar hann upp í skýin.

10. júlí; þriðja tilraun til ástargaldurs. Indæll maður verður hrifinn af mér en hormónaflæðið í mér er jafn stíflað og sorprennan hennar Önnu. Næst þarf ég líklega að taka fram að það eigi að vera maður sem mig langar að sofa hjá. Ég ákveð að hætta þessu kukli í bili.

21. ágúst er ég orðin frávita af ástsýki en hef ekkert viðfang til að beina ástsýki minni að.
24. ág er sæti sölumaðurinn kominn á fast. Ég bít mig í hnúana yfir því að hafa tekið mark á honum þegar hann sagðist ekkert langa í fast samband. Líklega hefði ég allavega reynt ef ég hefði ekki trúað honum.

Allan september og október er ég með karlmenn á heilanum en læt galdra eiga sig enda stjórnast ég meira af hormónum en skynsemi.
21. okt; býð fundarlaun fyrir réttan maka og á í kjölfarið nokkur deit sem engu skila.

9. nóv kasta ég fjórða ástargaldri ársins (þeim þriðja sem er eitthvað að marka því ég var trufluð í eitt skiptið). Í þetta sinn geri ég ekki bara kröfu um að maðurinn sé fullkominn, heldur líka að hann vilji fast samband og að mig langi að sofa hjá honum. Tæpum þremur vikum síðar (það tekur galdurinn ca þrjár vikur að skila árangri) kynnist ég yndislega sætum og skemmtilegum strák sem uppfyllir öll skilyrðin og segist allavega vera skotinn í mér. Ég tek fram fávitafæluna til öryggis og þann 19. desember (þremur vikum síðar en fávitafælan er einmitt ca þrjár vikur að verka) segir hann mér að þrátt fyrir að vera drulluástfanginn af mér, vilji hann ekkert með mig hafa. Ævintýrin enda úti í mýri.

Nú er ég í sömu sporum og síðustu áramót. Hef nákvæmlega engan áhuga á tegundinni. Fann það samt eitt út á árinu sem skiptir máli:
-Það er rugl sem ég hélt lengi að almennilegir karlmenn verði bara ekki skotnir í mér. Þeir verða það alveg, það er bara ég sem hef ekki áhuga á þeim.

Eins gott að ég er laus undan þeirri geðsýki að verða brjálæðislega ástfangin af fávitum. Nú orðið missi ég áhugann um leið og viðkomandi kemur upp um fávitahátt sinn.
Tilveran er eins og gamalt tyggjó.

Það sem ég hef út á þessa aftöku að setja er annarsvegar það að þeir sem ákváðu hana eru nákvæmlega sömu drullulepparnir sjálfir og það er eitthvað sjúkt og rangt við það þegar kúkur ber óþef á skít. Hinsvegar það að þessi aftaka fullnægir engu réttlæti hvort sem er. Ég gæti skilið rökin líf fyrir líf, en þessi ógeðsspengill er ábyrgur fyrir hundruðum mannslífa en ekki einu. Það er ekkert hægt að lífláta hann nema einu sinni og það liggur því í hlutarins eðli að það er ekki hægt að ná fram neinu sem nálgast réttlæti. Þeir sem eiga um sárt að binda vegna voðaverkanna sem hann stóð fyrir gleðjast kannski einn eða tvo daga en ég hef enga trú á því að svo léttvæg hefnd geri sérlega mikið gagn til lengdar.

Aftaka Saddams Hussein, þjónar þannig engum tilgangi, nema þeim að gefa heiminum skilaboð um alltumlykjandi vald Stóra bróður og margir óttast nú að hún verði til þess að kynda enn meira undir ófriði í ríkjum araba.

Fólk byrjaði að safnast að 20 mínútum eftir auglýstan tíma og eftir korters pauf við að kveikja á kyndlum kom gaur með harmónikku. Göngumenn muldruðu nokkur jóla- og áramótalög niður um hálsmálin döprum rómi og um það leyti sem fyrstu kyndlarnir voru uppbrunnir var loksins haldið af stað. Sumstaðar stoppað til að hreyfa varirnar við harmónikkuundirleik á leiðinni. Jólasveinar voru á randi í Öskjuhlíðinni og uppi við Perlu stóðu þeir fyrir dagskrá, afar langri.

Veðrið var gott, auðvitað æðisleg stemning að ganga um Öskjuhlíðina með logandi blys og flugeldasýningin var stórkostleg. Daman fékk þarna á einu bretti íslenska menningu með öllu sínu tafsi og töfum, kyndilgöngu um mjóan skógarstíg, sem yrði aldrei veitt leyfi fyrir í Englandi hinu græna og flugeldasýningu.

Hárið á mér varð fyrir blysskaða. Ég fann að einhver klappaði mér á kollinn og það var þá koma sem hafði tekið eftir því að það var að brenna. Sviðalyktin gýs upp í hvert sinn sem ég snerti það. Grey Hlynur sem elskar sítt hár og sagði mér síðast þegar ég kom til hans að hann væri með "vaxtarplan" fyrir hárið á mér. Hann reddar þessu áreiðanlega með einhverri djúpnæringu og töfratrixum, hann er svo flinkur.

Skondið annars. Þegar ég var búin að gúggla af mér allan grun um tónleika eða annað áhugavert, hringdi ég í Upplýsingamiðstöð ferðamanna og spurði hvort væri nokkuð um að vera í kvöld sem væri sniðugt að sýna útlendingi. Sú sem ég talaði við benti mér á að skoða djamm.is. Darri er að spila við jungfrúna núna. Held að það sé nær lagi. Allavega hlæja þau bæði.

Við vorum boðin í mat til pabba og Rögnu í gær, svo hér er enn allt fullt af allrahanda afgöngum. Ég þarf því ekki einu sinni að elda fyrr en á gamlársdag. Mitt fólk hefur gegnið svo vel um þessa daga ð ég sé fram á þurfa ekkert að gera fyrir áramót nema rétt að renna rakri moppu yfir gólfið. Ætla að senda Darra í Bónus til að kaupa efni í fyllingu í kalkúninn. Að öðru leyti þarf ég ekkert að gera nema hafa ofan af fyrir tengdadótturinni á meðan Byltingin er í vinnunni.

Hvern fjandann hefur höfuðborgarsvæðið upp á að bjóða, sem er þess virði að sýna það heimskonu sem hefur horft á manndómsvígslu í myrkustu frumskógum Afríku og þekkir hálendi Íslands betur en flestir sem hér hafa alist upp?

Ég veit ekki alveg hvort ég gerði rétt eða rangt en ég sagði honum að við værum reyndar einmitt "svoleiðis", bæði tvö og hefðum alveg átt það til að fremja verknað af þessu tagi á meðan við vorum gift.
-Jæja, sagði Haukur tortrygginn, aldrei sá ég það.

Ég hef ekki rætt mitt persónulega kynlíf við strákana síðan þetta var og nú kvíði ég dálítið fyrir því að segja þeim frá þessu með hjúkrunarkonubúninginn og stólpípuna. Þeir hafa náttúrulega aldrei séð það en líklega hafa krakkar gvuðsmannsins ekki heldur séð hann veifa sprellanum framan í myndavél og vita þó allt um bólfarir hans. Eða öllu heldur hvað hann hefur EKKI smekk fyrir. Kannski er það málið. Kannski á maður bara að segja þeim hvað maður gerir ekki.

Hvernig hljómar:
"Strákar mínir, bara svo þið vitið það þá hefur mamma aldrei verið mikið fyrir sauðfénað, nema þá til átu. Og brauðvélin, hún hefur semsé aldrei verið notuð í kynferðislegum tilgangi."

Hvernig hljómar t.d:
"Darri minn, mér finnst rétt að þú vitir að mömmu finnst voða æsandi að hafa ballgag í trantinum og að láta karl með grísagrímu hengja sig upp í loftið með geirvörtuklemmum."

Alveg finnst mér frábært að slíkt traust skuli ríkja milli fjölskyldumeðlima. Aldrei hef ég rætt mínar pervasjónir við syni mína eða spurt þá út í þeirra kynlífsathafnir eða áhugasvið. Það vantar greinilega eitthvað mikið inn í uppeldið hjá mér.

Stærsta kjaftshöggið fékk landinn um síðustu páska, þegar biskupinn kom upp um vanhæfni sína til að gera greinarmun á því sem er gleðilegt og hinu hlægilega. Ég hélt í hrekkleysi mínu að það rugl kynni að skýrast af því að Karlinn væri tregkímnigáfaður en taldi ekki útilokað að hann slagaði hátt í meðalgreind á flestum öðrum sviðum.

Það bar þó til um þessar mundir að biskupinn, missti enn og aftur í buxurnar. Í þetta sinn opinberar hann þekkingarskort sinn og/eða fullkomið skilningsleysi á listasögunni (sem ég hélt þó að hlyti að vera þokkalega sinnt hjá guðfræðideild Háskóla Íslands) þegar hann gerir jólasögu Baggalúts að umræðuefni í jólapredikun sinni.

Við höfum þess vegna gott af því að leyfa okkur að hrökkva eilítið við og leggja við hlustir og undrast það sem í raun og veru er haldið þarna fram, vegna þess að það er svo yfirgengilegt að engu skáldi, snillingi, listamanni, spekingi -né Baggalúti- fyrr né síðar gæti slíkt til hugar komið. Enda var það Guð sjálfur sem „fattaði upp á því“ eins og unglingarnir segja. Þetta segir Karl upp í opið geðið á listamönnum, listunnendum og öðru fólki sem hefur a.m.k. lágmarks skilning á hugtakinu list.

Er biskupinn ekki með réttu ráði? Dettur nokkrum heilvita manni í hug að halda því fram að í heimi sem hefur getið af sér Lísu í Undralandi, Stubbana og Star Trek, sé saga af meyfæðingu og englakór of yfirgengileg í fráleitni sinni, til að koma nokkrum listamanni í hug?

Vissulega er saga jólaguðspjallsins fráleit. Það eina sem er yfirgengilegt við hana er þó þrákelkni manna til að halda henni fram sem sannleika. Það er út af fyrir sig guðdómlegur brandari að á okkar upplýstu tímum skuli lítill karl, sem gegnir hárri stöðu, reyna að telja almenningi trú um að slíkt ævintýri eigi sér a) stoð í raunveruleikanum, b) guðdómlega uppsprettu.

Mér finnst séra Karl Sigurbjörnsson einhver hlægilegasti brandari sem gengið hefur erinda Gvuðs á Íslandi.