Vonandi hætta lesendur að landa í vandræðum með að setja inn ummæli. Síðan hefur verið of þung fyrir þá sem nota explorer en nýja síðan er væntanlega í lagi.

Persónulega bloggið mitt hefur síðustu mánuði verið vistað á lokuðu svæði en héðan af verður það sem ég er til í að hafa opinbert í sápuóperuflokknum á pistlinum. Vinir og vandamenn geta haft samband við mig t.d. á eva@norn.is eða á snjáldrinu til að fá aðgang að þeim sem ekki eru birtir.

Ekki mæli ég Talibum bót. Ekki er ég hrifin af þeim stjórnháttum sem Quaddafi viðhafði og ekki vildi ég lifa undir Bashar Al-Assad. Mér finnst það aumt lýðræði sem viðgengst á Vesturlöndum en þó myndi ég þúsund sinnum taka það fram yfir einræði. Satt að segja botna ég ekkert í því að nokkrum geti þótt fámennisstjórn sniðug hugmynd.

En þetta snýst ekki um mig og minn smekk. Þetta snýst um líf fólks sem hefur allt aðrar hugmyndir um hamingjuna, fólks sem hefur alls ekki beðið um neina hjálp til að koma á lýðræði og því síður um margra ára stríð og hörmungar.

Guðjón Heiðar Valgeirsson hefur tekið saman töluvert magn upplýsinga sem sýna fram á það hvernig rangfærslur og blekkingar eru notaðar til þess að réttlæta aðgerðir Bandaríkjamanna og Nató í Líbíu og Sýrlandi. Það er ekki annað að sjá en að þeir séu afskaplega fáir sem kæra sig um frelsunina. Hér er stutta útgáfan og hér er ýtarlegri umfjöllun. (Hvort er fallegra að skrifa ýtarleg eða ítarleg?) Stríðið í Afganistan hefur heldur ekki fært íbúum lýðræði og megn óánægja ríkir með það stjórnarfar sem nú er við lýði þar. Þúsundir manna falla þar árlega, meirihlutinn almennir borgarar. Margir þeirra amerísku hermanna sem hafa látið lífið í Afganistan voru í ósköp svipaðri aðstöðu og austurlenskar konur sem ferðast til Vesturlanda til að vinna við vændi, þ.e.a.s. bláfátækir, ómenntaðir og sáu herþjónustu sem leið út úr ömurlegum aðstæðum sínum. Þeir eru hinsvegar ekki álitnir fórnarlömb heldur hetjur.

Umburðarlyndi mitt gangvart aðild Íslendinga að Nató fer þverrandi. Þótt nú sitji við völd stjórnmálaflokkur sem lýsir yfir þeirri stefnu að Ísland skilu standa utan hernaðarbandalaga, hillir ekkert undir að sá draumur verði að veruleika og margra áratuga friðsamleg mótmæli hafa engu skilað, þvert á móti verða hendur okkar æ blóðugri. Það væri fjári kaldhæðnislegt ef hernaðarandstæðingar þyrftu að grípa til hernaðaraðgerða til að stöðva þennan ósóma en þar fyrir utan er ólíklegt að þeir hafi yfir að ráða neinum öflugri vopnum en skyri og sleif.

Hversu lengi ætla Íslendingar að taka þátt í þessum slátrunum? Væri ekki í alvöru talað viðeigandi að spyrja fólk álits áður en menn vaða af stað og leggja lönd þess í rúst í þeim tilgangi að bjarga því? Eða er tilgangurinn kannski einhver allt annar?

Nú er til fullt af fólki sem hefur ánægju af því að vakna við kynferðisleg atlot, Skáld yrkja um það hvað sé yndilegt að vakna með "heitan koss á kinn". En merkilegt nokk, það yndi er oftar en ekki tengt atlotum ákveðinnar manneskju sem hefur góða ástæðu til að ætla að svefnpurkan kæri sig um kossinn. Ég man t.d. ekki eftir neinu kvæði um það hvað sé næs að vakna með heitan koss á klofi af hálfu elskhuga vinkonu sinnar.

En semsagt, ef fólk fer að sofa án þess að taka sérstaklega fram að það sé ekki í stuði til að ríða með hverjum sem er, þá er óvarlegt að ætla annað en það vilji vakna með einhvern ókunnugan í klofinu. Á sama hátt hlýtur að mega reikna með að sofandi fólk vilji láta klippa af sér hárið, raka af sér augnbrúnirnar, gata á sér nefið, líma á sig nikótínplástra, láta stinga sýrubút upp í munninn á sér eða taka af sér nektarmyndir, ef það hefur ekki sérstaklega afþakkað slíka þjónustu fyrirfram.

Við þessu er bara eitt svar. Það þarf að framleiða náttföt með áletruninni "snertið ekki" og skikka alla sem ekki kæra sig um að átt sé við líkama þeirra í svefni til að sofa í þeim.

Íslenskir rýnendur verksins hafa lýst ávarpinu sem hressu og kjaftforu, góðu mótvægi við hlutgervingu og klámiðnað. Valerie Solanas er sögð ofurtöffari og þeir sem á annað borð sjá eitthvað athugavert við skrif hennar, réttlæta þau með þeim rökum að manneskja sem hefur orðið fyrir kynferðisofbeldi hljóti að hata karla. Róttæklingar leggja áherslu á að áróðurinn beinist gegn feðraveldinu sjálfu og það sé bara gott á auðvaldið, hernaðarhyggjuna, klámvæðinguna og önnur kúgunaröfl að fá almennilega flengingu.

Semsagt, ef klámvæðingin hlutgerir konur þá er rökrétt að svara því með því að niðurlægja karla. Nauðsyn þess að brjóta niður öll kúgandi kerfi, kallar á útrýmingu þessa líffræðilega og andlega afskræmis sem kallast karlmaður, eða það er allavega svakalega hresst að segja það.

Ég sé nú reyndar ekki að konur séu alsaklausar af hernaði, framgangi kapítalisma o.s.frv. eða að þær sem komist hafa til valda hafi gert neitt róttækara til að vinna gegn slíkri pólitík en hver annar félagshyggjukarl. En gott og vel, við búum við málfrelsi og í krafti þess má gagnrýna kapítalismann með þeim rökum að það sé tilfiningaleg vanhæfni karlmanna sem geri konur að neytendum og að ástæðan fyrir því að ekki hefur tekist að vinna á öllum sjúkdómum og gera mannskepnuna ódauðlega sé sú að karlmaðurinn fái kynferðislegt kikk út úr dauðanum þar sem hann sé hvort sem er sálarlega dauður.

Mér finnst óþolandi þegar karlmenn tala niður til mín. Það kemur mjög sjaldan fyrir að ég verði fyrir beinum dónaskap af hálfu karlmanna (þeir sem á annað borð gera aumkunarverðar tilraunir til að ausa mig skít eru í yfirgnæfandi meirihluta tilvika með píku) en hún er lúmsk, helvítis karlremban og menn sem af fullkomlega góðum huga hafa gefið mér óumbeðnar ráðleggingar um það hvernig ég geti bætt ímynd mína (án þess að spyrja hvort ég sé yfirhöfuð í einhverri ímyndarkeppni) eða hvernig ég geti "náð langt" (enginn þessarra manna hefur náð lengra en svo að hann ráði við að klóra sér í rassinum hjálparlaust) gerðu sér líklega enga grein fyrir því hve djúprætt hún er, sú hugmynd að konur þurfi karlmenn til að hafa vit fyrir sér. Þeir átta sig heldur ekki á þeim viðhorfum sem búa að baki þegar talað er um konur sem prinsessur eða umræðan um það sem við segjum fer að snúast um það hvernig við lítum út. Vinur minn skildi t.d. ekki hvers vegna ég reif hár mitt og skegg hans (ég hef ekkert sjálf) þegar ég kom fram í sjónvarpi til að ræða mál sem brann á mér og hans fyrstu viðbrögð voru "þú varst fokking falleg". Nokkrum dögum fyrr hafði ég gengist upp í skjalli og hver fjandinn var eiginlega í gangi?

Og þetta er nóg. Þessi undirliggjandi, hálfmeðvitaða eða jafnvel ómeðvitaða hugmynd um að kynferði skilgreini vægi þess sem við höfum að segja, er nógu mikið vandamál til þess að við köllum það karlrembu og reynum að uppræta það. En hvað ætlum við þá að gera við hreinræktað og fullkomlega meðvitað karlhatur? Samþykkja það? Hampa því? Biðja föður minn, syni mína og bræður, vinsamlegast að skilja það að þar sem þeir beri ábyrgð á auðhyggju og ofbeldi, verði þeir bara vessgú að sætta sig við að vera líkt við hálfapa, enda sé það svo gífurlega hress og kjaftfor líking?

Ég get svosem tekið undir það að afdráttarlaus eyðilegging allra kúgunarkerfa sé frekar hress hugmynd en öll viðleitni til að horfa fram hjá karlhatrinu sem gagnrýni Solanis á feðraveldið grundvallast á, er í skársta falli sjálfsblekking. SCUM er ekki uppbyggilegt innlegg í pólitíska umræðu. Það er ekki fyndið verk og það er ekki stuðandi í þeirri merkingu að það ögri viðhorfum okkar eða í neinni annarri jákvæðri merkingu þess orðs. Eina stuðið í því er viðbjóðurinn sem grímulaus hatursáróður vekur öllu hugsandi fólki. Það sori, bókmenntaverk af sama tagi og ofbeldisklám, Nornahamarinn og Biblía hvíta mannsins. Það að hatrið beinist gegn þeim helmingi mannkynsins sem hefur meiri völd og fjárráð breytir engu þar um, flestir karlmenn hafa nefnilega andskotans engin völd og margir þeirra ekki einu sinni yfir sjálfum sér.

Boðskapur Valerie Solanas er sá að rót allrar illsku sé karlmaðurinn sjálfur, ekki menningarleg viðhorf sem hægt sé að leiðrétta, heldur sjálft kynferði hans. Mér finnst dapurlegt að anarkistar, feministar og aðrir sem segjast berjast gegn kúgunaröflum samfélagsins skuli mæla þessu bót og áhugavert væri að sjá viðbrögðin við jafn einhliða einræðu um ógeðslegt eðli og innræti kvenna. Ég efast um að sömu aðilar myndu hampa slíku listaverki.

Teitur hefur ekki enn fengið upplýsingar um afdrif íranska parsins og ef þetta væri eitthvað einstakt dæmi þá væri nú hægt að halda andlitinu með því að biðja þau afsökunar og bjóða þeim hæli. Þetta er hinsvegar bara standard meðferð á flóttafólki, það er meðhöndlað sem glæpamenn þar til það getur sannað sögu sína og takist það ekki er það látið hverfa og velunnarar þess fá aldrei neinar upplýsingar um hvað varð af því.

Í svari UTL er bent á nauðsyn þess að ræða þessi mál af "skynsemi" einmitt í beinum tengslum við þá spurningu hvort ekki væri heppilegra að vista flóttamenn á höfuðborgarsvæðinu í stað þess að halda úti flóttamannabúðum í Reykjanessbæ. Það þarf ekki sérstaka skynsemi til að sjá að það fyrirkomulag þjónar ekki hagsmunum flóttamanna. Það er hinsvegar skynsamlegt fyrir valdastofnun sem byggir á rasískum grunni og vinnur eftir þeirri hugmyndafræði að flóttamenn skuli teljast glæpamenn, sníkjudýr og vandræðafólk þar til þeim tekst að sanna sögu sína, að hafa þá staðsetta úti í rassgati þar sem auðveldara er að fylgjast með þeim og flóknara fyrir þá að láta sig hverfa.

Líklega hafa íslenskir dónakallar látið sér segjast þegar þeir föttuðu að stóra systir fygldist með þeim. Og hórunar steinhætt að hórast þegar enginn vildi lengur niðurlægja þær og pína með því að óska eftir þjónstu þeirra á einkamal.is. Sennilega bara rifið sig upp af rassgatinu og farið að vinna einhver sómasamleg störf Eða ekki.

Því miður er ekki hægt að tengja beint á stöðuuppfærslu á fb en færsla Jakobs Bjarnar Grétarrsonar hljóðar svo:

Ég heyri að einkamál púnktur is virki ekki lengur sem markaðstorg fyrir mellur. Búrkufasystur hrósa líklega sigri en hver er niðurstaðan? Verseraður vinur minn var staddur á bar um daginn þar sem vændiskona bauð honum þjónustu sína. Hann hafði ekki lent í því áður hér á landi. Þá hef ég heimildir fyrir því að vændiskonur séu nú í örvæntingu að leita eftir dólgum til að pimpa sig. Sem sagt; mellurnar hafa verið reknar út á götu og í hendurnar á melludólgum. Einhver myndi hugsanlega tala um Pyrrhosarsigur - eða, þetta snýst kannski ekki um velferð vændiskvenna þegar allt kemur til alls?

"Tilfinningarök" eiga vissulega rétt á sér. Ef út í það er farið eru hugmyndir um mannhelgi og ýmsar aðrar siðferðishugmyndir ekkert annað en tilfinningarök. Ofbeldi er praktíst og það má vel færa hagsældarrök fyrir því að best sé að útrýma ákveðnum hópum, svo sem fötluðum, sjúkum og sjálfstæðismönnum. Sem betur fer telja flest okkar að þar vegi tilfinningarökin þyngra. Það er hinsvegar mikilvægt að gera sér grein fyrir forsendum tilfinningaraka, rétt eins og forsendum nytsemisraka. Er forsendan fyrir því að við banna einhverja hegðun sú að hún skaði fólk sem ekki getur borið hönd yfir höfuð sér eða er hún sú að fyrst mér finnst eitthvað ógeðslegt, þá eigi öllum öðrum að finnast það líka? Í síðara tilvikinu væri kannski réttara að tala um sjálfhverfurök.

Auðvitað truflar kynlífsþjónusta fólk meira en viðurkennd störf sem þykja ekki fín, þ.e.a.s. á meðan hún er ekki viðurkennd. Á sínum tíma truflaði það líka smáborgarann að vita af konum í karlastörfum. Útgáfa efnis þar sem gert var grín að trúmálum truflaði fólk og gerir það sumsstaðar enn. Í ríkjum múslima myndi það trufla fólk verulega ef konur tækju upp á því að krefjast þess að fá aðgang að kaffihúsum. Það að banna eitthvað á þeirri forsendu að það trufli rétthugsandi teprur, eru afleit rök. Sjálfhverfurök.

Einar Karl tekur leigubílaakstur sem dæmi um starfsemi sem hömlur eru settar á, með þeim rökum að það sé "til góðs". Þessi samlíking er ekkert sérstaklega góð þar sem engin siðferðisrök sem liggja að baki takmörkun á fjölda leigubíla í umferð, heldur hagsmunarök. Ástæðan fyrir því að menn þurfa sérstakt leyfi til að aka leigubíl er ekki sú að tilvera leigubílstjóra ýti við hneyslunargirni almennings, blygðunarsemin er hinsvegar í parxís aðal röksemdin fyrir banni við kynlífsþjónustu (það er út í hött að tala um að starfsemi sé leyfð á meðan kaup á henni eru bönnuð) þótt í orði sé verið að sporna gegn misnotkun á fólki. Ég hef áður nefnt tvískinnunginn í því að banna nektardans en fallast á að Geiri gullrass fái að halda "fórnarlömb" svo fremi sem hann sér til þess að dömurnar haldi nærbrókunum upp um sig.

Mér sýnist helst að markmið Einars Karls sé það að smætta muninn á tilfinningarökum og nytsemisrökum. Það er í sjálfu sér alger óþarfi, því þegar fólk gagnrýnir "tilfinningarök" þá á það yfirleitt ekki við að siðferðisspurningar eigi ekki rétt á sér, heldur að persónulegur smekkur manna hafi ekkert vægi í rökleiðslu. Það eru t.d. frekar veik rök hjá umhverfissinna að vilja ekki leggja svæði undir stóriðju af því að það sé að hans mati svo fallegt. Á sama hátt var það alger skandall hjá Siv Frileifsdóttur að samþykkja Kárahnjúkavirkjun út á þau tilfinningarök að hún sæi enga sérstaka fegurð á svæðinu. Hinsvegar eru það ágæt tilfinningarök að óafturkræfar breytingar á náttúrusvæði séu ekki einkamál auðvaldsins þar sem lífríkið hafi áhrif á okkur öll og komandi kynslóðir.

Auk þess má deila um það hvort takmörkun á fjölda leigubíla er "til góðs", það er allavega enginn algildur og ævarandi sannleikur. Ef á að banna eitthvað á þeirri forsendu að bannið sé "til góðs" þá þarf bæði að útskýra hvað átt er við með "til góðs" og færa rök fyrir því að bann þjóni þeim tilgangi í raun. Forræðishyggjufólk getur þannig ekki komist hjá því að færa rök fyrir máli sínu með því að dulbúa sjálfhverfurök sem nytsemisrök.

Ef út í það er farið eru rökin "viltu að barnið þitt geri það?" til þess fallin að fordæma hvaða kynferðisathöfn sem er. Vilt þú t.d. að börnin þín láti bólfélaga sína "hnefa sig" og setja á sig geirvörtuklemmur? Eða er eitthvað athugavert við spurninguna sjálfa? Finnst þér kannski bara ekkert viðeigandi að þú myndir þér skoðun á því hvað börnin þín gera á þeim sviðum tilveru sinnar sem þér er ekki boðinn aðgangur að? Ef svo er, þá byggist sú skoðun á tilfinningarökum sem eiga að mínu viti fullan rétt á sér, þeim rökum að fullorðið fólk eigi rétt á því að stjórna sínu kynlífi sjálft, án afskipta foreldra sinna, stóru systur eða annarra yfirvalda, kjörinna eða sjálfskipaðra.

Auðvitað mætti takmarka fjölda löglegra vændiskvenna við núll á þeirri forsendu að það sé til góðs að sauðmúginn komist hjá því að horfast í augu við tepruna á sér. Á sama hátt mætti banna "hnefun" og geirvörtuklemmur á þeirri forsendu að það sé til góðs að foreldrar viti að ef uppkomin börn þeirra stunda slíkar athafnir þá sé allavega hægt að dæma þau til refsingar fyrir það. En það eru sjálfhvefrurök. Vonandi hafna þeim sem flestir.

Ég veit ekki hvort nokkur alvöru vísindamaður er búinn að svara þessari "rannsókn" ennþá en hér má sjá viðbrögð vísindasamfélagsins við fyrri "rannsókn" Farley um svipað efni: Download file

Ég veit að þeir sem líta á feminisma og andúð á kynlífsþjónustu sem trúarbrögð kæra sig kollótta um það hvort eitthvert vit er í því sem menn fullyrða í nafni vísindanna, eina krafan er sú að það sem sagt er samræmist hinum heilögu kenningum. Þið hin sem lifið vismunalífi ættuð endilega að renna yfir þetta, þetta eru ekki nema 4 bls.

Download file

Umræddar myndir eru ekki nærfataauglýsingar nema að nafninu til. Þær eru fyrst og fremst pólitísk list (hvort sú list er vond eða góð ætla ég ekki að leggja mat á.) Það er auglýsandinn sjálfur sem vekur athygli á fjölskylduböndunum svo augljóslega snúast myndirnar um tengsl kvennanna en ekki klæðnað þeirra. Auglýsingunni er ekki ætlað að sýna "fallegt samband móður og dóttur" heldur að ögra hugmyndum okkar um það hverskonar tengsl séu viðeigandi milli náinna ættingja og í hvaða félagsskap sé “eðlilegt” að vera eingöngu í undirfatnaði. Mér finnst fullkomlega eðlilegt að fólk velti þessum myndum fyrir sér með tilliti til siðferðis og kláms. Allavega efast ég um að það sé algengt að mæður dressi sig upp í sokkabönd áður en þær láta ástúðlega að dætrum sínum enda er það víst sjaldgæfni þessa ástúðlega sambands sem á að selja.

Ég viðurkenni að mér verður dálítið flökurt við tilhugsnunina um kynferðissambönd náinna ættingja. Hvað þá innan minnar eigin fjölskyldu. Hugsunin nær því ekki einu sinni að verða meira en aðkenning að mynd heldur kippist hún til baka um leið og hún snertir bannsvæðið, líkt og fingur af heitri hellu. Bara eitthvað sem tepran í mér ræður ekki við og líklega gæti ég neytt hana til þess, þanið þolmörk hennar en ég sé ekki tilgang í því, allavega ekki eins og er.

En kynferðissambönd náinna ættingja eru samt til, hvað svo sem teprunni í mér finnst um það. Og hvað kemur mér það við? Hvað kemur löggjafanum það við? Hversvegna ætti fullorðið fólk ekki bara að haga sínum samböndum eins og því sjálfu sýnist án tillits til blóðbanda, sokkabanda eða þeirra fjötra sem úreltar samfélgasaðstæður leggja á okkur? Hvað er að því að systkini sofi saman? Eða mæðgur? Einhvernveginn segir mér svo hugur um að viðbrögðin við myndunum hefðu orðið harðari ef faðir hefði faðmað 19 ára dóttur sína á nærtötum. Ég er nokkuð viss um að einhverjir hefðu túlkað það sem normaliseringu á barnamisnotkun og já, ég get skilið að jafnvel hið frjálslyndasta fólk, jafnvel þeir sem gútera sambönd náinna ættingja, líti á það sem leik að eldi svo jafnvel þótt ég kyngi teprunni er ég engan veginn viss um að það sé í lagi að hafa alla þætti veruleikans til sýnis.

Hvað eldiviðinn varðar þá hefur honum væntanlega verið stillt upp þarna í einhverjum tilgangi. Þegar eldiviður er sýndur í swiss miss auglýsingu er samhengið augljóst og þægilegt. Kakó er heitur drykkur sem fólk fær sér þegar það kemur inn úr kuldanum. Eldiviðurinn undirstrikar það markmið að fá hita í kroppin (vá af hverju dettur mér í hug að það geti hljómað dónalega?) og skapa notalega stemningu. En hver er tilgangur eldiviðar í nærfataauglýsingu? Hvort sem reðurtákn er augljós skýring eða ekki, á spurningin fullkomlega rétt á sér.

Mér detta í hug fleiri skýringar. Kannski eiga skilaboðin að vera þau að hér sé á ferð eldfimt efni. Eða að þótt eldiviðurinn sé til staðar, logi hreint ekki eldar bara af því að kona klæðist sokkaböndum.

Eða kannski stillti stílistinn drumbunum upp og flissaði, leit sposkur á ljósmyndarann og sagði; djöfull skal ég veðja að þetta verður túlkað sem reðurtákn.

En halló gæs, það skiptir ekki öllu máli hvort eldiviðardrumbur er reðurtákn í þessu samhengi eða eitthvað annað. Þetta snýst nefnilega ekkert um reður.

Ég er hinsvegar ekki eins undrandi á þessu og Magnús Sveinn. Aðrir hópar aðgerðasinna hafa svosem ekki farið varhluta af skítkasti, allt sem víkur frá norminu kallar fram sterk viðbrögð. Feministar hafa þó sennilega orðið fyrir snarpari persónuárásum en nokkur annar hópur hugsjónafólks. Það á sér skýringar, ekki réttlætingar en skýringar samt.

Ég held að skýringarnar á þessari heift í garð feminista séu annarsvegar þær að í samfélagi ríkir alltaf tilhneiging "minna þroskaðra manna" til þess að taka því að ákveðnir hópar eða einstaklingar sæti gagnrýni, sem formlegu leyfi til þess að leggja þá í einelti. Það er "seif" að vera á móti þeim sem meirihlutinn hnussar yfir. Hinsvegar sú að feministar hafa látið alveg sérdeilis heimskulega og ljóta hluti frá sér fara og eiga það til að beita sálfræðihernaði fremur en rökum. Það er í sjálfu sér ekkert undarlegt þótt skrif sem bera keim af fordómum og fórnarlambshugsun kalli fram andúð og reiði.

Magnús Sveinn segir: Svo er líka áhugavert að spyrja sig: Eru femínistar verri en annað hugsjónafólk? Eða femínískir aktívistar verri en aðrir aktívistar?

Svarið er nei. Feministar eru ekkert verri en annað fólk og kannski bara ögn skárri á sumum sviðum. EN fólk sem ásakar þá sem eru ekki sammála því í einu og öllu um kynferðislega brenglun og illmennsku þarf ekki að undrast þótt því sé sagt að halda kjafti. Þeir sem gera engan sérstakan greinarmun á karlmanni og nauðgara geta reiknað með að vera álitnir karlhatarar og aktivistahópur sem tekur sér heiti sem vísar í fasisma og gervi sem vísar í ku klux klan, gengst upp í yfirvaldssinnuðum aktivisma og móðgast svo alveg ægilega yfir því að vera kenndur við fasisma, ætti kannski að leita orsakanna hjá sjálfum sér.

Við skulum líka hafa í huga að upphaflega var "feminazi" notað um þá sem aðhylltust frjálsar fóstureyðingar, af fólki sem leit á fóstureyðingar sem manndráp. Það hefur líklega verið andúð á þeim verknaði fremur en persóulegt hatur sem kallaði fram þessa nafngift. Það var í sjálfu sér ekkert ómálefnalegt við það þótt þeir sem líta á fóstur sem manneskjur sjái baráttu fyrir frelsi kvenna til að láta eyða eins mörgum fóstrum og þeim sýnist, sem hliðstæðu helfararinnar, en í dag er vísunin gleymd og það þykir hentugt og kúl að nota orð sem stinga, fremur en að sérstök hugsun búi að baki.

Svörin við skrifum feminista einkennast af nöldri, háði og persónulegu skítkasti. Það er stundum vandgreint á milli gagnrýni og hatursáróður og það er ósköp dapurlegt. En að reyna að sporna gegn skítaþeytingi með því að biðja þá sem setja fram réttmæta og rökstudda gagnrýni, (gagnrýni sem feministar kjósa fremur að væla yfir en að taka til athugunar), virðingarfyllst að halda skoðunum sínum út af fyrir sig, svona til að espa ekki skrílinn, það er hmprmphh... verulega vond hugmynd.

Með forvirkum rannsóknarheimildum er átt við að lögreglunni verði heimilað að safna upplýsingum um grunsamlegt fólk og rannsaka glæpi sem ekki hafa verið framdir en eru hugsanlega í bígerð. Sennilega kemur það fáum sem kannast við mig á óvart að ég lýsi mig alfarið andvíga öllum hugmyndum um forvirkar rannsóknarheimildir eða aðrar heimildir til innrásar í einkalíf borgaranna.

Ég hef leitað til vina og vandamanna og fengið ýmsar góðar ábendingar, bæði um rök sem skipta máli og lesefni og kann ég þeim öllum bestu þakkir fyrir. Ég hef nú skrifað 15 bls. greinargerð og ætla ekki að birta hana alla hér og nú en í örstuttu máli eru helstu niðurstöður mínar þessar:

-Í þingsályktunartillögunni eru engin dæmi nefnd til stuðnings þeirri kenningu að skipulögð glæpastarfsemi sé nýr veruleiki á Íslandi eða að á afbrotum hafi orðið einhverjar þær breytingar sem geri það að verkum að venjuleg sakamálarannsókn dugi ekki lengur. Forsendurnar sjálfar eru því vafasamar.

-Áhrifamáttur forvirkra rannsóknaheimilda er í skársta falli umdeilanlegur. Dæmi um glæpi eða hryðjuverk sem yfirvöld eiga að hafa afstýrt líta helst út fyrir að vera úr lausu lofti gripin og engar vísbendingar eru um að dregið hafi úr skipulagðri glæpastarfsemi í öðrum löndum eftir að yfirvöld tryggðu sjálfum sér heimildir til njósna.

-Hingað til hefur lítið sem ekkert eftirlit verið haft með eftirgrennslan og upplýsingasöfnun og yfirmenn lögreglunnar hafa unnið gegn því að þolendum slíkra aðgerða séu tryggð réttindi. Rétt væri að koma á almennilegu eftirliti með því sem þegar viðgengst áður en menn fara að íhuga möguleikann á því að rýmka valdheimildir lögreglu.

-Valdníðsla á vegum lögreglunnar tíðkast nú þegar. Innrás í einkalíf fólks og jafnvel gróft ofbeldi af hálfu lögreglunnar er umborið og nánast útilokað að fá upplýsingar um misnotkun valdheimilda. Það væri því fráleitt að ætla að njósnaheimildir yrðu ekki misnotaðar.

-Reynsla annarra þjóða sýnir að forvirkar rannsóknarheimildir eru iðulega nýttar til þess að hafa mikið og stöðugt eftirlit með starfi pólitískra hreyfinga, einkum vinstri hreyfingum, en sjaldgæft að þær leiði í ljós nokkuð glæpsamlegt. Hinn duldi tilgangur þeirra er þannig að verja ríkjandi samfélagsskipan en ekki að uppræta glæpi.

-Ólöglegar persónunjósnir hafa verið stundaðar á vegum íslenskra yfirvalda og hefur þeim m.a. verið beint gegn vinstrisinnuðum stjórnmálamönnum og grasrótarhreyfingum, það er því engin ástæða til að ætla að framkvæmd slíkra valdheimilda verði önnur á Íslandi en í öðrum löndum.

Ég hvet alla sem vilja sporna gegn því að þær njósnir sem þegar viðgangast verði samþykktar sem eðlilegur hluti af starfsemi yfirvalda, til að senda inn álit sitt. Netfangið er nefndasvid@althingi.is Vilji einhver gauka að mér rökum sem eiga heima í umsögninni en mér kunna að hafa yfirsést, þá endilega sendið mér tölvupóst á eva@norn.is, fyrir kl 20 í kvöld.

Mér fannst áhugavert að heyra viðtal við jafnréttisfulltrúa. Verksvið hans er ekki aðeins að gæta að jafnrétti kynjanna heldur á hann einnig að taka á málum ef mismunun viðgengst á grundvelli fötlunar, þjóðernis eða kynhneigðar. Ég velti því fyrir mér hvort fatlaðir stúdentar verði fyrir mismunun, hvort þeir jafnvel hreinlega gleymist. Hvað með erlenda stúdenta, er tekið tillit til þess að málumhverfið getur verið þeim fjötur um fót? Geta klæðskiptingar klætt sig eins og þeim sýnist án þess að fá óþægileg augnaráð? Og hvernig stendur á því að piltar sækja minna í háskólanám en stúlkur? Höfðar námið sjálft minna til pilta en stúlkna eða er eitthvað í hákólamenningunni eða menningu ungra karla sem skýrir þetta? Er einhver deild sem annað kynið virðist forðast? Er brottfall úr háskólanámi misjafnt eftir kynjum? Er verið að gera eitthvað til þess að laða karlmenn að háskólanámi?

Ég varð fyrir vonbrigðum. Ekkert af þessu var rætt. Dálítið komið inn á það að háskólamenningin sé lituð af því að hafa alla tíð verið menning hvítra, miðaldra karla en ekkert minnst á það hversvegna ungar konur virðast í þúsundatali tilbúnar til að taka þátt í þeirri menningu og aðlagast henni. Niðurstaða viðtalsins var þessi; fólk hefur tekið fatlaða og homma í sátt (án þess að neitt sé um það fjallað) þannig að í jafnréttisumræðu í tengslum við H.Í. er það feminsminn sem er fórnarlambið. Viðtalið við jafnréttisfulltrúa er síðast í þættinum, hefst þegar 46:34 mín eru liðnar á þáttinn.

Knúzið tekur í sama streng: Konur eru hin raunverulegu fórnarlömb karlakrísunnar. Samkvæmt þessari grein hættir "jákvæð mismunun" að vera jákvæð ef hún er körlum í hag.

Samkvæmt skilgreiningu feministafélags Íslands er feministi sá sem skilur að enn ríkir ekki jafnrétti milli kynjanna og vill gera eitthvað til að leiðrétta það. Þessi skilgreining er vond því hún getur átt við allt fólk sem hefur snefil af réttlætiskennd og er ekki í neinu samræmi við orðræðu, gervivísindi og framgöngu yfirlýstra feminista. Það væri allt eins hægt að skilgreina kristið fólk sem manneskjur sem telja að meiri kærleikur þyrfti að ríkja í heiminum og vilja gera eitthvað í því.

Ég sting upp á nýrri skilgreiningu á svokölluðum róttækum feminisna (sem í reynd er álíka róttækur og Framsóknarflokkurinn.) Tillaga mín er þessi: Feminismi er trúarhreyfing fólks sem álítur að konur séu allaf og í öllum aðstæðum fórnarlömb, sem eigi að njóta forréttinda út á það að aðrar konur hafi alla tíð og í öllum aðstæðum verið fórnarlömb. Hver sá sem ekki er sammála því er fulltrúi feðraveldisins og sennilega kynferðislega brenglaður.

Enn í dag dreymir mig hengiflug þegar ég er undir álagi en í dag er ég ein í draumnum og yfirleitt á miklum hraða. Ég missi stjórn á bíl og hann flýgur fram af hengiflugi eða brú eða ég ríð hesti sem skyndilega hættir að láta að stjórn og veður með mig fram af bjargbrún eða ofan í gjá.

Kannski eiga þessir draumar rætur að rekja til áfalls eða reynslu sem hafði djúpstæð áhrif á mig. Allavega datt mér það í hug þegar móðir mín sagði mér frá atviki sem ég mundi ekki eftir enda líklega of lítil þegar það átti sér stað til að það sé raunhæft að ég muni eftir því.

Ég var líklega tæpra tveggja ára. Við bjuggum í kjallaraíbúð í blokk. Ömmu og mömmu hafði orðið sundurorða. Mamma tók mig í fangið, gekk upp á næstu hæð, sagðist ætla til vinkonu sinnar sem bjó þar og tilkynnti ömmu að samtalinu væri lokið. Amma sætti sig ekki við þau skilaboð og kom upp á eftir henni. Amma tók við mér. Ég var ægileg ömmustelpa og hef sennilega sóst eftir því sjálf. Ég sat á mjöðm ömmu minnar og þar sem þær stóðu þarna á stigapallinum fóru þær að hnakkrífast. Ég horfði niður í hyldýpið fyrir neðan og fór að orga. Kannski hræddist ég reiðilegar raddir þeirra, kannski var ég hrædd um að detta. Líklega hvorttveggja.

Ég mundi ekkert eftir þessu fyrr en mamma fór að tala um þetta en þá rifjaðist það upp og seinna varð minningin ljóslifandi. Ég sé fyrir mér sandblásið glerið í útidyrahurðinni, rautt teppið á stiganum, sé mömmu standa nær tröppunum með hárið greitt í tagl. Amma er í loðnu, svörtu og hvítu kápunni sinni og ég gríp litlu höndunum mínum í mjúkt gerviefnið. Annar fóturinn á mér nemur við stigahandriðið og ég horfi niður á kjallaragólfið. Það er dimmt þarna niðri.

Minningin er raunveruleg. Ég greini engan mun á henni og öðrum bernskuminningum mínum frá blokkinni í Efstalandinu. Samt stenst hún ekki.

Ef amma kom upp á eftir mömmu hefur hún sennilega staðið nær stiganum. Það þarf ekki endilega að vera, því fólk er færanlegt og ef þetta væri það eina, tryði ég sennilega minningunni. En það er fleira. Rauða teppið var á stofunni heima, ekki stigagangnum. Frá stigapallinum er útilokað að sjá útidyrnar með sandblásna glerinu. Og kápan sem amma var í, hana eignaðist hún mörgum árum síðar.

Sennilega upplifði ég hávaðarifrildi á stigapalli og tengdi það óttanum um að detta. Kannski hafði það mikil áhrif á mig. Kannski hefði ég munað það í alvöru ef ég hefði verið árinu eldri eða bara hálfu ári eldri.

En ég man það ekki. Ekki atvikið sjálft. Minningin, svo greinileg og lifandi sem hún er, er sköpuð síðar. Kannski blundar raunverulega minningin einhversstaðar djúpt í afkimum sálarinnar og kannski er annað gleymt atvik á bak við drauminn um að missa stjórn á bíl. Eða kannski á sá draumur rætur að rekja til annars atviks sem ég hef aldrei gleymt, þegar ég um þriggja ára aldurinn, tróð mér á milli framsætanna í bláa Volkswagenbílnum, greip í stýrið og ók bílnum út í skurð. Ég man að ég greip í stýrið en ég man ekki hvernig bíllinn fór út af veginum og ofan í skurð. Hinsvegar man ég vel eftir kranabílnum sem kom og dró hann upp. Man að mamma var að tala við mann og það var mjög fíngerður rigningarúði. Ég stóð við hliðina á henni og hélt í drapplitu úlpuna hennar. Það var gylltur hringur á rennilásnum á vasanum.

Kannski gæti ég rifjað upp hvernig bíllinn fór út af veginum. Kannski gæti ég líka rifjað upp það sem raunverulega gerðist á stigapallinum. Ég veit það ekki og kannski er engin leið til að meta hvenær minning er raunveruleg og hvenær ekki. Hitt veit ég að ég get rifjað upp atburði sem er útilokað að ég muni eftir, jafnvel atvik sem ég varð örugglega ekki vitni að. Þegar kranabíllinn kom var ég farin upp á spítala í skoðun. Mig rámar líka í lækninn sem þreifaði á mér og komst að þeirri niðurstöðu að ég hefði sloppið ómeidd en minningin um gula kranabílinn er þó greinilegri.

Í svipuðum dúr er svar Þórhildar á umræðuþræði á knúzinu, þar sem ég hafði með vísun í rannsóknir, hafnaði þeirri kenningu að langflestar vændiskonur eigi hræðilegar aðstæður að baki. Ég tók einnig fram að án þess að nokkur afneiti því að þrælahald viðgangist í kynlífsbransanum, séu tölur um það stórlega ýktar og þótt þrælahald sé einnig stundað í fjölmörgum öðrum starfsgreinum fái aðeins kynlífsánauð einhverja athygli. Þetta er svarið sem ég fékk:

"Eva Hauksdottir, þetta er beinlínis rangt hjá þér, þrælasala í það heila fær sáralitla athygli en child-soldiers, námuverkamenn og kynlífsþrælar hafa allir fengið of LITLA athygli. Eitthvað finnst mér þú afvegaleidd í baráttunni gegn óréttlæti heimsins ef þú sérð ekki bara ástæðu til að gera ekkert, heldur beinlínis vinna á móti því að vekja athygli á vandamálinu sem kynlífsþrælasala er. Öll þrælasala er viðbjóðsleg, furðulegt að þú sjáir ástæðu til að gera upp á milli þræla á þennan hátt. Sjaldan sem maður sér einhvern svo keikan við að verja viðbjóðinn og hafðu skömm fyrir."

Ég er semsagt "keik við að verja viðbjóðinn" af því að ég hef vogað mér að benda á fúksrannsóknir og þöggun þeirra kvenna sem sjá sér hag í því að stunda kynlífsþjónustu (sem eins og komið hefur fram í fyrri pistlum mínum á hreint ekki bara við um millistéttarmellur heldur einnig margar þeirra kvenna sem sjálfar segjast vera frjálsar og hafa jafnvel þurft að borga sig inn í kynlífsiðnaðinn á Vesturlöndum en eru samt sem áður skilgreindar sem fórnarlömb mansals.)

Nú hef ég ekki á bak við mig neina vísindalega úttekt á því hvaða tegundir þrælahalds fá mesta athygli. Sú tilgáta að það sé kynlífsþrælkun er sett fram eingöngu út frá þeirri umræðu sem ég verð vör við sjálf og sú upplifun er hugsanlega ekki í takt við raunveruleikann. Ég spurði þessvegna Gúggul vin minn hvaða þrælaumræðu hann hefði orðið var við og skyndikönnun (sem er engan veginn vísindaleg og eingöngu til þess fallin að gefa smá vísbendingu er þessi:

Ég hafði einnig samband við fjölmiðlavaktina og lét fletta upp nokkrum leitarorðum þar. Leitað var að öllum beygingarmyndum orðanna. Gagnagrunnurinn nær aftur til 01.03.2005 og nær yfir allar fréttir og flesta umræðurþætti í ljósavakamiðlum, prentmiðlun og netmiðlum dagblaðanna. Niðrustaðan var þessi:

Nú segir hvorki fjölmiðlavaktin né Gúggull neinn stórasannleika (frekar en þeir sem fremja kynjafræðirannsóknir) Fjöldi leitarniðurstaðna á google getur jafnvel verið breytilegur eftir ip-tölu tölvunnar, en ég tel þetta allavega vera vísbendingu um að kynlífsþrælkun (orðið mansal er nánast ekkert notað um aðrar tegundir þrælahalds) fær síst minni athygli en aðrar tegundir þrælahalds og sennilega mun meiri. Ef það er röng ályktun getur Þórhildur kannski upprætt fáfræði mína og upplýst mig um það hvaða aðferð hún notaði til að komast að þeirri niðurstöðu að kynlífsþrælkun sé svona vænrækt hneyksli. Það er annars út af fyrir sig áhugavert hvaða mál yfirvöld, vísindasamfélagið og fjölmimðlar álíta að komi okkur við. Ég væri t.d. til í að fá upplýsingar um það hversu miklum fjármunum Norðurlandaþjóðirnar hafa varið síðustu 5 árin í rannsóknir á kynlífsiðnaðinum miðað við aðar starfsgreinar þar sem ólöglegir innflytjendur starfa. Ef einhver sem les þetta getur bent á heimilidir þá þigg ég það með þökkum. Ég bíð þess svo með eftirvæntingu að heyra rökstuðning Þórlaugar fyrir því að kynlífsþrælkun fái minni athygli en aðrar greinar þrælahalds.

Það er von að Þórlaugu blöskri þegar fólk tekur að sér að "verja viðbjóðinn" en af orðum hennar mætti ætla að ég hafi varið þrælahald. Það hef ég aldrei gert. Ég hef hinsvegar varið viðbjóð á borð við kröfuna um að það sem sett er fram í nafni vísinda, sé byggt á vísindalegum aðferðum en ekki trúarbrögðum femninsta. Ég hef einnig varið sjálfsákvörðunarrétt kvenna, sem er náttúrulega alger viðbjóður í hugum þeirra sem telja sig hafa einhverskonar yfirskilvitlegt umboð til að valta yfir aðra og ákveða einhliða hvað þeim er fyrir bestu. Ég hef varið annan eins viðbjóð og mannréttindi kvenna sem er "bjargað" úr kynlífsbransanum gegn vilja sínum og sendar heim í eymdina, oft í hendur alvöru melludólga sem eiga lítið skylt við eigendur vestrænna nektardansklúbba og erótískra nuddstofa. Í Danmörku, þar sem Þórlaug er búsett, fá þessar konur 100 daga uppihald (við erum ekki að tala um upphæðir sem komast neitt nálægt laununum þeirra) áður en þeim er hent úr landi. Mótmæli gegn þessari meðferð er jú einn viðbjóðurinn sem ég er að verja.

Það er skemmtileg tilviljun að Þórlaug skuli nefna barnahermenn því svo vill til að Íslendingar hafa einmitt reynslu af því að fótumtroða mannréttindi barnahermanns, þagga niður ákall hans um hjálp og láta sig örlög hans nákvæmlega engu varða. Ætli Þórhildur viti hvað varð um Henry Turay? Ætli einhver alþingismaður viti það? Það efast ég um en bæði alþingismenn og almenningur eru hinsvegar með það á hreinu í smáatriðum hvernig Gunnar í Krossinum káfaði á mágkonum sínum. Það flokkar landinn sem sálarmorð (sjá t.d. umræðukerfið hér) en ég hef líklega verið að "verja viðbjóðinn" þegar ég sagði að það væri gróf móðgun við barnahermenn og fórnarlömb pyntinga að kalla kynferðislega áreitni af þessu tagi sálarmorð. Það með hlýt ég, samkvæmt feminiskri rökvísi að vera að hvetja menn til að káfa á mágkonum sínum eða hvað?

Nei gæskan ég hef aldrei gert lítið úr hörmungum fórnarlamba ofbeldis og þrældóms. Þeir sem gera lítið úr hörmungum eru fólkið sem framkvæmir og heldur á lofti rannsóknum sem standast enga skoðun. (Af mörgu er að taka en hugmyndin um bældar minningar er einn viðbjóðurinn sem fjöldi Íslendinga hefur sameinast um að verja.) Þeir sem jafna vægri kynferðislegri áreitni við sálarmorð, Þeir sem setja samasemmerki milli kynlífskaupa og nauðgunar. Þeir sem "bjarga" fólki úr viðunandi aðstæðum sem þykja þó ekki par fínar, til þess eins að senda það á vit fátæktar, ofbeldis og þrældóms. Þeir sem sjá engan mun á milligöngu um vændi og þrælahaldi. Þeir sem sjá engan sérstakan mun á kúgun kvenna í Íran og á Íslandi. Þeir sem halda því fram að barnavændi sé algengt á Íslandi og að það sé algengt að íslenskir karlar læsi konur sínar inni og geri þær út til kynlífsþjónustu. Þeir sem flokka allar farandhórur sem þræla og neita staðfastlega að gera minnstu tilraun til að horfa á heiminn út frá sjónarhóli þeirra sem þeir þykjast ætla að frelsa.

Þetta eru þeir sem gera lítið úr hörmunugum. Flestir þeirra kalla sig feminista.