Rútína í sjónmáli

Jæja Þorgeir var að hringja frá A-s. Allar líkur á að ég geti byrjað að kenna 24. okt. 90% sagði hann. Þýðir að ég verð föst á Íslandi til 14. desember, Samt fyllir það mig ekki neinni öryggistilfinningu, ég er þvert á móti að fyllast kvíða. Ég er líka í krísu út af köttunum. Sagði Þóru að ég stefndi á að taka þær aftur um mánaðamótin okt-nóv. Var einhvernveginn svo viss um það þá að allt yrði komið á hreint.

Auk þess er ég á vergangi. Hef það fínt hjá Stefáni en hafði nú ekki hugsað mér að hafa vetursetu.

Þarf að snúa mér að galdri aftur. Hef ekki sinnt kukli í marga mánuði. Auk þess væri ég til í að hýða einhvern. Ég veit bara ekki hvern.

 

Á lygnum sjó

„Er kominn á lygnan sjó, svona tilfinningalega“ sagði hann. Langar víst að hitta mig.

Gott og vel. Við getum svosem hist þegar betur stendur á. Eftir allan þennan tíma er ég sjálf á algerlega lygnum sjó, opin fyrir öllu en um leið skítsama um allt. Þ.e.a.s. karlmenn, ekki pólitík.

-Hahh, viltu ekki bara láta ganga á eftir þér prinsessan þín? segir Birtan í mér og glottir út í annað þegar ég segist ekki vera nein fjandans prinsessa.

Í augnablikinu er ég efins um hvort mér er verr við karlmenn eða feminista.

 

Fleiri úlfar

Heimsæki gamla vinkonu og norn sem bjó í næsta húsi við mig á Vesturgötunni. Hún er aðeins örfáum sentimetrum hærri en ég og virkar minni. Hún á nýjan kærasta sem lítur út eins og Jesús. Þau bjóða mér í mat og þaðan liggur leiðin á Rosenberg. Endingarbesta ást ævi minnar situr við borð og bíður. Höfum ekki talað saman í 5 ár. Litla nornin Nanna hefur líklega stefnt okkur saman viljandi. Halda áfram að lesa