Þegar ég færði persónulega bloggið mitt yfir á lokað svæði, fannst mér ég vera að takmarka tjáningarfrelsi mitt. Reyndin er hinsvegar sú að nú þegar svona fáir hafa aðgang að blogginu mínu og ég veit hverjir þeir eru, þá get ég í raun leyft mér að segja miklu meira en áður. Halda áfram að lesa
Mánaðarskipt færslusafn fyrir:
Endurlit
Fór með Sigrúnu á Tímavillta víkinginn og hitti gamlan vinnufélaga.
Skrýtið að sjá hann aftur. Meira en sex ár síðan við unnum saman og ég sem er ómannglögg og hitti oft fólk sem ég veit að ég þekki en kem samt ekki fyrir mig, hefði sennilega ekki þekkt hann ef ég hefði hitt hann af tilviljun á götu. Samt hefur hann ekkert breyst. Ekki að sjá að ein einasta hrukka hafi dýpkað eða bæst við. Kannski verður fólk sem vinnur alltaf á sama stað aldrei gamalt eða kannski er það bara þessi óvenjulegi velvilji og yfirvegun?
Fullkomin vinna?
Námskeið fyrir innflytjendur og fleiri verkefni sem því tengjast. Sé fram á að geta sameinað áhuga minn á mannúðarstarfi og það að skrifa og flytja fyrirlestra. Hafa áhrif. Og hún er með markaðsmann, ég þarf ekkert að selja sjálf, bara koma með góðar hugmyndir og skrifa gott stöff. Og það get ég.
Hugsanlegt að ég fái í framhaldinu þriggja ára starf við námsefnisgerð og þróunarvinnu sem er þess eðlis að ég yrði ekki bundin við Ísland. Það er ekki víst að ég fái þetta starf en ég er bjartsýn.
Er ég skýjunum? Gettu þrisvar.
Aaaaaggh!
„Líklega er hann atvinnulaus og skammast sín fyrir það,“ hugsaði ég. Svo velti ég því ekki fyrir mér meir enda svosem ekki eins og ég sé ástfangin. Halda áfram að lesa
Tilviljun?
Var búin að hringja í allar mannréttindastofnanir og samtök sem ég fann en nei, það er víst engin þörf fyrir fólk sem vill vinna að mannúðarmálum nema þá í sjálfboðavinnu. Því miður, ég verð að hafa einhverjar tekjur, það er nú bara þannig. Halda áfram að lesa