Hvað í fjandanum er eiginlega að mér? Heilabilun?
Þegar notalegur, glaðvær karlmaður, hjálpsemin uppmáluð og ekkert nema séntilmennskan, duglegur og kann á borvél, með fjármálin í lagi, ekkert óuppgert fyrrikonudrama, með heilbrigð og stálpuð börn, heilbrigð lífsviðhorf, reyklaus hófdrykkjumaður, snyrtilegur í umgengni og yfirhöfuð vænsti náungi, sýnir mér áhuga (einlægan áhuga en ekki kynferðislega áreitni) verð ég álíka ástríðufull og frosin ýsa. Halda áfram að lesa
Jamm, ég lenti sumsé í löggunni.
Við Anna fórum á djammið á föstudagskvöldið. Ég er ekki góð í því að djamma. Held svei mér þá að ég hafi staðið mig betur í frystihúsinu á Tálknafirði forðum daga (aldrei hefur hæfileikaleysi mitt rist dýpra, hvað þá áhugaleysið) og fór heim edrú, ein og með sjálfstraustið í molum. Reyndi að sannfæra sjálfa mig um að færni manns til að skilja skemmtanagildi þess að öskra upp í eyrun á ókunnugu fólki, jafnframt því að berjast gegn súrefnisskorti og táraflóði af völdum reykeitrunar á þeim tíma sem náttúran ætlaði okkur að vera sofandi, væri ekki algildur mælikvarði á manngildi fagurrar konu. Það mistókst. Halda áfram að lesa
Þessi vika hefur verið sannkallað sumarfrí. Kraftasafnið mitt er orðið svo stórt að það kemst vara fyrir í geymslunni.
Ég er að vísu búin að lóða helling og steypa kerti, mála rúnir, þvo og þrífa og sitja fundi út af jafn leiðinlegum hlutum og bókhaldi en ég er líka búin að hvíla mig, horfa á sjónvarpið, mæta í matarboð, halda matarboð, fara til spákonu, nota pinnahælana frá Ameríkunni tvö kvöld í röð! fá fréttir sem ég veit ekki hvort eru góðar eða slæmar, lenda í þriðju gráðu lögregluyfirheyrslu og setja á mig andlitsmaska. Svo er Málarinn búinn að setja upp vinnuljós í eldhúsinu og herða allar skúfur í eldhússinnréttingunni svo heimilið er óðum að verða fullkomið eins og allt annað í lífi mínu.
Í dag ætla ég að ráða krossgátu og drekka kappútsínó. Það er nefnilega hamingjan. Svo ætla ég í Grasagarðinn og sýna dindilhosunum Ingibjörgu og Sigrúnu forvitnilegasta skilti sem sett hefur verið upp á Íslandi -ever.
Já það er fjör.
Skjótt skipast þau já.
Þar sem hefð hefur myndast fyrir því að konan sem ég elska fái ný og ómótstæðileg karríertækifæri á 6 vikna fresti (og taki þeim öllum), fæ ég nú á næstunni, gegn gjaldi sem ég veit ekki hvernig ég ætla að greiða, tækifæri til að bæta við mig ríflega 100 vinnustundum á mánuði. Ég hef ákveðið að borga það gjald brosandi. Ég hef hinsvegar ekki enn tekið afstöðu til þess hvort ég á að líta á það sem refsingu Mammons fyrir að hafa hegðað mér eins og fáviti gegn betri vitund eða verðlaun fyrir að hafa sýnt þolinmæði, langt umfram það sem er mér eðlilegt.
Í augnablikinu lítur út fyrir að ég verði að fresta ástargaldrinum einn mánuðinn enn, en skítt með það. Mammon hefur staðið með mér hingað til og hann veit áreiðanlega hvað hann er að gera.
Kokhreysti hlýtur að merkja að hafa hraust kok. Kokhraustur maður þolir væntanlega sýkla og eiturgufur án þess að fá hálsbólgu.
Ég er ekki kokhraust. Halda áfram að lesa
Síðustu nótt braust einhver inn í búðina mína án þess að valda neinum skaða svo vitað sé. Í nótt hafði einhver fyrir því að rífa númeraplötu af bílnum mínum og leggja hana snyrtilega ofan á toppinn.
Ef bíllinn hefði staðið við búðina eða á planinu fyrir framan blokkina þar sem ég bý, hefði ég velt því fyrir mér hvort sama fólk hefði verið að verki. Ég hef hinsvegar ekki trú á því að ég eigi svo ötula umsátursmenn að þeir hafi komist að því að ég yrði niðri í miðbæ, á bílnum, í nótt. Ég er ekki beinlínis þekkt fyrir djammfíkn og hef ekki rætt áform mín um að verða mér úti um lungnakrabba og skítalykt í kvöld, við neinn nema Önnu. Tel því ósennilegt að nokkur tengsl séu á milli þessara atburða, nema þá helst táknræn. Þau eru hinsvegar staðfesting þess að ég hef dottið niður á sérdeilis góðan þjófagaldur.
Á menningarnótt í fyrra stal einhver bastarður frá okkur einum steini. Ég lagði umsvifalaust á hann álög og síðan hefur hann þjáðst af krónískum njálg.
Eins og allir vita vinnur hvannarfræ gegn njálg og ég held að líklegasta skýringin á þessu innbroti í nótt sé sú að þjófurinn sé orðinn örvæntingarfullur og hafi brotist inn í von um að losna við njálginn. Það mun líka heppnast en fagnaðu ekki of fljótt gæskur. Næst skal ég útvega þér lús. Stökkbreytta afbrigðið.
Í nótt var framið innbrot í Nornabúðina. Glugginn hefur verið spenntur upp, greinilegt mar eftir verkfæri og gluggatjaldið og hreindýrshornið sem hékk í honum hefur hrunið niður.
Ekkert var skemmt og eftir gaumgæfilega leit sjáum við ekki að neitt hafi verið numið á brott, nema hugsanlega einn pakki af hvannarfræi en það er sú jurt sem minnst selst hjá okkur.
Fórnarsjóður Mammons er á sínum stað og ekki að sjá að neitt hafi verið tekið úr honum. Kassinn óopnaður og öll skiptimyntin í honum. Tölvan óhreyfð og ekkert sem bendir til þess að hafi verið átt við nokkurn hlut, hvort sem um er að ræða litla fjörusteina eða fokdýra listmuni.
Þjófagaldurinn virkar.
Nú þarf ég að kynnast duglegri konu sem getur þrifið, bakað, farið í sendiferðir, lesið í bolla og tarotspil eða kristalskúlu eða einhvern fjandann, bruggað töfradrykki, útvegað flotta steina, fjaðrir, klær og tennur, séð um bókhaldið, sýnt fólki með vandamál lifandi áhuga og þagað yfir leyndarmálum, saumað, málað rúnasteina, sagað og borað, selt galdrauppskriftir og listmuni, haldið stutta fyrirlestra og verið skemmtileg allt að 14 tíma í senn, allt saman fyrir fimmhundurð kall á tímann. Má ekki vera fíkill (tóbaksfíklar eru líka fíklar), fátæklingur eða dramadrottning og ekki beina vinnufíkn sinni að einhverju öðru fyrirtæki en mínu.
Þeir sem þekkja brjálaðan vísindamann sem gæti búið til svona konu handa mér eru beðnir um að hafa samband.
Ef nokkuð er heimilislegra en karlmaður með borvél, þá er það karlmaður með skrúfjárn, sem gengur um íbúðina, herðir skrúfur og leitar að verkefnum.
Mammon vissi hvað hann var að gera þegar hann sendi mig til Málarans.
Já, bæ ðe vei, ég sagði HEIMILISLEGT, ekki æsandi.
-Kærastakandidat? spurði Drengurinn sem fyllir æðar mínar af endorfíni.
-Nei, þetta var bara Málarinn. Hann ætlar að fixa pípulagnirnar hjá mér.
Löng þögn.
-Bara vinnuskipti yndið mitt. Hann er sómamaður og það er ekkert á milli okkar.
-Ekkert nema pípulagnir.
Löng þögn.
-Pííííííp!
-Þegiðu eða ég flengi þig.
-(Fliss) Spurning hvort okkar hefði meira gaman af því.
-Taktu þetta glott af andlitinu drengur.
-Ókei kennari. Það er bara svo skondið þetta táknræna samhengi þitt.
Mikið óskaplega er heimilislegt að hafa karlmann með borvél á heimilinu. Karlmenn ættu alltaf að hafa borvél innan seilingar. Eiginlega ætti karlmaður að fylgja hverri borvél.
Þegar fólk segir „það er ekkert til í ísskápnum“ á það venjulega við „ekkert sem mig langar sérstaklega í, í augnablikinu.“ Í mínu eldhúsi er þetta hinsvegar nokkuð nálægt því að vera bókstaflegt. Halda áfram að lesa
Í augnablikinu á ég engan ógreiddan reikning og er aðeins með íbúðar- og námslán á bakinu. Það er góð tilfinning sem ég upplifði síðast fyrir heilu ári. Þá tók ég lán til að opna búðina en nú er það uppgreitt! Vííí! Halda áfram að lesa
Hátíðasalur Mammons minnti helst á sardínudós á heitum degi. Ég opnaði út, af mannúðarástæðum, og á 2 mínútum fylltist búðin af mönnum í matrósafötum. Ég kom þeim út. Mundi ekkert eftir því hvað Spúnkhildur er veik fyrir mönnum í einkennisbúningum fyrr en hún nefndi það sjálf.
Drengurinn: Ég hef oft velt því fyrir mér hvers vegna þú sért svona skotin í mér. Er það semsagt af því að ég er skegglaus?
Eva: Ég hef oft velt því fyrir mér af hverju þú sért svona viss um að ég sé skotin í þér.
Drengurinn: Ætlarðu kannski að neita því?
Eva: Ég hef aldrei neitað því. Halda áfram að lesa
Elías þekkir líkama minn. Svo langt sem það nær.
Hann þekkir lyktina af mér, snertinguna við hörund mitt, hreyfingar mínar. Hann veit í hvaða stellingu mér finnst best að sofna. Hann þekkir viðbrögð mín við ýmsiskonar áreiti. Hann veit reyndar ekki hvað mér finnst óþægilegt því það hefur aldrei reynt á það en hann veit hvenær er líklegast að mig kitli, hvað kemur mér til og hvers konar snerting mér finnst notaleg. Halda áfram að lesa
Mig vantar bor svo ég hafði þá eftir allt saman fína afsökun til að taka sumarfríið mitt út í dag og eyða deginum yfir Draumalandinu, krossgátu og kappútsínó. Mér finnst það í alvöru fullkomin nýting á frídegi. Kannski er ég að verða gömul. Ég hefði auðvitað vel getað fundið mér eitthvað arðvænlegra en þarf að pósa fyrir málarann í kvöld. Ég hef nú yfirleitt verið í fríi á sunnudagskvöldum svo ég get litið svo á að ég hafi tekið helgarfríið fyrirfram.
Systir mín reykhættan sendi Eika til mín með yndislega postulísbrúðu. Er að monta sig af hitastigi sem jafnast á við Helvíti, ekki langar mig til Jótlands á meðan ástandið er þannig. Það væri nú fínt ef þau gætu sent okkur svosem eins og 12°C, það yrði þá hæfilegt á báðum stöðum. Sakna hennar samt ósköpin öll og ef Mammon heldur áfram að sýna mér velþóknun, ætla ég að taka mér nokkurra daga haustfrí og skreppa til þeirra. Mér hrís reyndar hugur við ferðalaginu. Trúi því tæpast að það myndi ekki svara kostnaði að halda uppi mánaðarlegu flugi til Billund yfir veturinn.
Fáðu þér stóran hund með lafandi tungu.
Láttu hundinn sleikja þig í framan. Halda áfram að lesa
-Mammon blessi búðina, sagði ég og strauk sjóðsvélinni ástúðlega.
-Drottinn blessi Mammon, sagði Grasakonan hin sannkristna og hvort sem það var nú Drottni hersveitanna eða Mammoni að þakka, hringdi enn einn hópurinn og bað um kynningarkvöld með feitri pastasósu og veraldarinnar bestu mokkatertu.
Í morgun fór ég í bíltúr út í sveit til að sækja verkefni að dunda við. Uppfinningarmaðurinn spurði hvort ég vildi taka að mér eitt verk til viðbótar. Þá varð Mammon glaður.
Ég sé ekki fram á að nota sunnudaginn til að ráða krossgátur og eltast við stráka. Og er það vel.