|
|
Hér segir frá hádramatískri ævi og ástum nornar, skálds og eilífðarblóms. Að gefnu tilefni skal tekið fram að það er einlæg sannfæring höfundar að góð saga sé ekki verri þótt hún sé login.
«
ágúst 2005 | Forsíða
| október 2005
»
Nú er ég orðin stór, er mér sagt, og ég hef enn ekki þroskast upp úr afstöðu Faríseans. Ég lít niður á afætur og finn til þakklætis fyrir að hafa manndóm í mér til að bjarga mér sjálf. Ég vil endilega halda uppi góðu velferðarkerfi svo fólk lendi ekki í nauðum þótt það verði fyrir heilsubresti, atvinnumissi eða öðrum áföllum. Ég myndi ekki hika við að nýta mér aðstoð ef ég þyrfti á henni að halda og ég dáist að þeim sem hafa hugmyndaflug og áræði til að hagnast fjárhagslega.
En ég hef andúð á afætuhætti og spillingu, sama hvort það eru stjórnvöld, stórfyrirtæki, húsmóðir eða öryrki sem á í hlut.
Olíufélögin beygðu höfuð sitt í auðmýkt og sögðu sorrý. Samkvæmt kristilegu siðgæði er þeim fyrirgefið og enn hækkar bensínverðið.
-Já ég er Farísei.
(Veit einhver hvers vegna ég get ekki lengur birt langa texta í einni færslu?)
--------
Ég skildi Faríseann. Var sjálf dauðfegin að líkjast ekki þeim sem ég flokkaði sem skítakaraktera. Ég leit t.d. niður á heimtufreka krakka sem höfðu sitt fram með óþekkt og dónaskap. Öllu meiri var þó fyrirlitning mín á börnum sem fóru illa með dýr. Mér fannst reyndar margir krakkar vera lítilmótleg skítseiði og hafði oft lofað sjálfri mér því að verða aldrei eins og tiltekin börn sem ég þekkti. Tollarakvikindin setti ég í hóp með þjófum, fylliköllum, dýraníðingum og götustrákum og stelpum sem reyktu og hrekktu smábörn.
Eftir því sem ég hugsaði lengur um söguna, fannst mér boðskapur hennar undarlegri. Ég gat ekki séð neitt rangt við afstöðu Faríseans. Ég sá ekki einusinni að hann væri haldinn neinum sérstökum hroka. Var hann ekki einmitt að þakka Guði fyrir að vera ekki sami drullusokkurinn og tollheimtumaðurinn? Hann var ekki að þakka sjálfum sér það heldur leit hann svo á að hann væri stálheppinn að hafa verið úthlutað skárra innræti. Reyndar taldi ég líklegt að hann hefði auk þess tekið þá afstöðu sjálfur að reyna að haga sér eins og maður.
Og þessi tollheimtumannsaumingi -vertu mér syndugum líknsamur- bla...
Hversvegna tók þessi svikarefur sig ekki saman í andlitinu og hætti að stela í stað þess að væla yfir því? Ef hann var í alvörunni svona leiður yfir því að vera syndaselur, af hverju bað hann þá ekki Guð að hjálpa sér að finna heiðarlegri vinnu?
--------
Þegar ég var krakki efaðist ég um tilvist guðdómsins. Samt áleit ég að Jesús væri soldið góður gæi. Fannst töff hjá honum að ganga berserksgang þegar kaupmennirnir lögðu musterið undir sig og snjöll redding að gjalda keisaranum það sem keisarans er. Reyndar held ég í dag að ég hafi fyrst og fremst hrifist af þessu sandalahippa útliti sem listamenn hafa gefið honum því þótt ég væri í aðra röndina skotin í honum, fannst mér margar af biblíusögunum benda til þess að réttlætiskenndin væri eitthvað á reiki hjá honum blessuðum.
Ég man t.d. þegar ég var 10-11 ára og las söguna um tollheimtumanninn og Faríseann. Ég hitnaði í vöngum af blygðun þegar ég áttaði mig á því að samúð mín var með Faríseanum. Hélt fyrst að það hlyti að vera eitthvað athugavert við mig.
Ég var semsagt Farísei. Pabbi minn og bræður hans höfðu verið í millilandasiglingum og mín mynd af tollheimtumanni var viðbjóðslegt sníkjudýr sem ruddist niður í skipin, gramsaði í eigum sjómanna og gerði upptækt ýmiskomnar fínerí sem þeir höfðu keypt í útlöndum. Ég vissi að það mátti eiginlega ekki taka með sér vörur til landsins nema borga aukalega en ég vissi líka að "tollarakvikindin" tóku góssið sjálfir og fóru með það heim. Þeir máttu það ekki en sjómennirnir sögðu ekkert því þá hefðu þeir þurft að borga sekt. Ég sá tollarakvikindin fyrir mér bera með sér heim fulla kassa af suðrænum ávöxtum, blævængjum, þjóðbúningadúkkum, sælgæti og skartgripum. Brennivín og tóbak var ekki inni í myndinni, enda varð ég þess ekki vör að pabbi kæmi með slíkt úr sínum ferðum.
--------
Frétti að Húsasmiðurinn væri búinn að ná sér í konu. Ljóta konu og lifaða er mér sagt. Það gleður mig ákaflega mikið.
Ég þarf endilega að fara að losa karlgreyið við bækurnar mínar sem ég hef enn ekki druslast til að sækja. Það er ekki sanngjarnt að nota bókahillur á heimilum annarra í meira en ár. Svo hef ég líka á tilfinningunni að heitkonan eigi rykfallnar Bing&Gröndal styttur sem myndu gjörsamlega rústa samræminu í stofunni hjá honum.
Ég vona að hún eigi kött og þyki heimilislegt að hafa hann upp í rúmi.
--------
Prrr...kalt í dag.
Ekkert að gera í búðinni og Spúnkhildur veik heima. Smábátur flýr kuldann inn í hlýtt hálfrökkur Nornabúðarinnar, horfir á mig fletta spilum og segir mér frá verkefnum sem hann er að vinna fyrir skólann.
Svo þegjum við saman smástund.
-Það er eitt sem ég hef aldrei almennilega skilið, segir hann svo skyndilega upp úr eins manns hljóði, þetta með það hvernig heimurinn varð til úr engu. Hvernig getur hafa verið ekkert?
Ekki hef ég svörin þrátt fyrir 30 ára aldursmun og skeggleysið hindrar hann ekkert í því að skeggræða endaleysu- og eilífðarmálin. Hann er spakur drengurinn en ætli hann eigi ekki eftir að komast að sömu niðurstöðu og flest okkar; að það sé örugg leið til að missa vitið að reyna að finna svörin.
--------
-Ég var að frétta að það gengi svona æðislega vel hjá ykkur.
-Jájá. Við fengum virkilega gott start, fína kynningu í fjölmiðlum.
-Já hvað segirðu. Og eruð þið þá bara að græða á hæl og hnakka?
-Kannski ekki alveg á hæl og hnakka. Meira svona á hæl og fingri.
-Nú? Á maður að segja hæl og fingri? Æ ég er svo vitlaus í þessu.
--------
Guðfræðingur nokkur sem iðulega finnur hjá sér hvöt til sérdeilis frumlegrar bókmenntatúlkunar á skrifum mínum, hefur komist að þeirri niðurstöðu að þar sem mér sé tíðrætt um "illsku Mammons" hljóti ég að vera róttæklingur hinn mesti. Sjálf kannast ég ekki við öll þessi skrif um illsku Mammóns. Ég hef miklu fremur talað um hann sem fremur vingjarnlegan gaur sem ég vil gjarnan eiga næs samskipti við. Að vísu hef ég stöku sinnum talað um illsku Mammons í írónískum stíl.
Ég hef lýst óbeit minni á siðlausum Mammonsdýrkendum. -EKKI á auðsöfnun, heldur á hræsni þeirra sem af tómri efnishyggju níðast á öðrum, ljúga stela eða svíkja af því að þeir komast upp með það. T.d. hef ég lýst mikilli fyrirlitningu á vinnuveitendum sem níðast á erlendu verkafólki. Hinsvegar hef ég einnig skrifað heilmikið um löngun mína til að eiga fyrirtæki, verða rík o.sfv. og hefði ég haldið að það þyrfti nánast fávita til að skilja mig sem svo að ég trúi því virkilega að það sé eitthvað rangt við að langa til að efnast.
Ég tók til gamans saman nokkrar tilvitnanir á bloggið mitt þar sem Mammon er nefndur á nafn. Og nú spyr ég lesendur; bera þessar tilvitnanir vott um að hér sé á ferð róttæklingur, haldinn kristilegri andúð á efnishyggju?
--------
Mér finnst gaman að fá að fylgjast með biblíulestri Varríusar. Að teknu tilliti til þess hve mikil áhrif þetta bókasafn hefur haft á menningu okkar, má telja furðulegt hversu margar frásagnir þess eru lítt þekktar meðal almennings.
Ég er ekki sérlega biblíufróð sjálf en það sem ég þekki af biblíunni og sögu kristninnar dugar mér allavega til að vilja fyrir enga muni kenna mig við kristindóm af neinu tagi. Þar fyrir finnst mér biblían áhugaverð og þá ekki síður þau undur sem fram fara í höfðum þeirra sem segjast trúa á hana.
Það er ekki bara trúarlegi hlutinn sem vekur forvitni mína. Mér finnst t.d. hugmyndir margra guðfræðinga um fræðimennsku rannsóknarefni út af fyrir sig. Ég hef t.d lesið nokkrar greinar eftir guðfræðinga sem gagnrýna aðferðir Eriks von Daaniken og röksemdir hans fyrir hugmyndum sínum um guðina sem geimfara. Allt ágætar greinar þar sem menn benda á augljósa vankanta á verkum Daanikens.
Það sem mér finnst svo undarlegt við kýrhaus guðfræðinga er eimitt það að klúður Eriks von Daaniken -sem felst í því að taka eingöngu þá texta biblíunnar sem henta kenningu hans en hunsa hina, er nákvæmlega sama aðferðin og kristnir menn nota til að "sanna" hugmyndir sínar um biblíuna, hvort sem um er að ræða siðaboðskap hennar eða sagnfræði.
Er það ekki skrýtið?
--------
Mér er ljóst að biturð, afbrýðisemi, þrá, losti, vanmetakennd, einsemd, ást, hatur, athyglisþörf, blygðun, sjálfsfánægja, auðmýkt, óhamingja, fyrirlitning, frammistöðukvíði. þakklæti og fjölmargar aðrar mannlegar tilfinningar eru almennt álitnar feimnismál.
Ég er bara svo heppin að þrátt fyrir að hafa, eins og allt annað fólk, orðið fyrir nokkrum minniháttar áföllum, hefur lífið ekki leikið mig nógu grátt til þess að ég skammist mín fyrir að lifa eðlilegu tilfinningalífi.
Mér finnst ekkert jákvætt við að fela sig bak við falska hamingjugrímu og þykjast ónæmur fyrir sársauka og reiði. Því síður hugnast mér ræfildómur þeirra sem afgreiða ógeðfelldar tilfinningar með drykkju eða öðrum aumingjaskap, hvað þá hræsni þeirra sem afneita þeim. Mér finnst frelsi fólgið í því að viðurkenna tilfinningar og vinna úr þeim, t.d. með því að finna þeim útrás í listrænni tjáningu. Það er ekki alltaf fallegt eða þægilegt en það er líkt því að skera á graftrarkýli.
Tilfinningaleg graftrarkýli hjaðna ekki þótt þú afneitir þeim. Þau bara vaxa inn á við. Og springa þar á endanum. Gröfturinn vellur inn í æðakerfið, veldur sýkingu í hjarta þínu og lifur.
-Og samt geturðu sagt oj þegar náungi þinn kreistir fílapensil á nefi sínu. Það sér nefnilega enginn ógeðið sem grasserar í þér sjálfum.
--------
Það sem þú lest úr skrifum mínum kemur mér iðulega á óvart Torfi. Kannski er það ekki að undra. Þegar allt kemur til alls ertu sérfræðingur í bók sem hefð er fyrir að túlka bara eins og hvur og einn fílar hverju sinni. Samt er það stundum langsótt.
Mér er t.d. hulin ráðgáta hvernig þér dettur í hug að lesa "biturð" út úr fremur eitruðu skoti á konu sem af fjárhagslegum ástæðum viðheldur sambandi sem einkennist af kúgun og óheiðarleika. Vissulega er írónía í þeim texta, fyrirlitning, hugsanlega vottar fyrir afbrýði en þar er ekkert að finna sem bendir til þess að ég telji að "lífið fari illa með mig".
Hinsvegar eru fjölmargir aðrir textar á þessu bloggi sem einkennast af biturð og það er barasta allt í lagi.
--------
Nú er ég búin að fara í gegnum stúlknanöfnin og mér til mikillar gleði sá ég að nafnið Analía er á skrá. Ég fæ sumsé barnabarn með þessu nafni eftir allt saman þótt ég viðurkenni að það hefði verið ennþá betra á dreng, t.d. Analíus Rasmus (Habakúk er því miður heldur ekki á skrá).
En hvað um það ég er búin að pantan nafnið Analía á dóttur Darra. Hún verður áreiðanlega algjört rassgat. Því miður eru nöfnin Botnía og Sódóma ekki á skrá svo ég verð líklega að sætta mig við Analía Klementína í staðinn. Yngri dóttir hans á svo að heita Mist Eik. Langi Sleði benti mér á það dásamlega nafn og kann ég honum bestu þakkir fyrir. Dætur Hauks eiga að heita Lind Ýr og Ósk Ýr Saga. Hlaðgerður kæmi líka sterklega til greina en það er eiginlega frátekið fyrir Jódísi.
Hér eru svo önnur skemmtileg telpnanöfn og endilega bætið í safnið. Það eru alltaf að fæðast ný börn og um að gera að reyna að vera svolítið frumlegur svo við sitjum ekki uppi með þrautleiðinlega símaskrá sem enginn nennir að lesa.
Björt Mey
Blíða Friðsemd
Dagbjört Nótt
Dimmblá Stjarna
Hugljúf Snót
Helga Lind
Svanhvít Dúfa
Auður Árna
Skuld Snorra
Von Sölva
Engla Líf
Gógó Líf
Högna Ilmur
Odda Tala
Anna Andrá (skemmtilegt í þolfalli)
Bíbí Kría
Braga Brá
Dúa Björg? (skyldi hún búa á jarðskjálftasvæði?)
Evfemía Grét
Esja Fjalldís
Finna Dóra
Fríða Rós
Grét Sumarlína?
Gróa Björg
Jóngerð Brák
Síta Njóla (Síta er ekki til með ý en þetta hljómar vissulega vel)
Vanda Sigurmunda Ögn (Oftast Ritað Vanda Sig. Ögn)
Lúvísa Teitný (ætli Níðvísa fengist samþykkt? Eða Klámvísa?)
Mjalldís Bína
Gissunn Pálhanna
Gíslrún Draumey
Guðmey Evlalía
Gullbrá Hind
Pálfríður Gestný
Randíður Sigurgeira
Símonía Margunnur
--------
Mér til umtalsverðrar armæðu hefur hið fagra karlmannsnafn Analíus verið tekið út af skrá yfir leyfð mannanöfn. Ég fæ því ekki þá ósk mína uppfyllta að eignast lítinn ömmudreng með því nafni. Ég er hinsvegar búin að taka saman lista yfir önnur nöfn sem koma til greina og eru öll fullkomlega lögleg. Eftir gaumgæfilega athugun komst ég að þeirri niðurstöðu að best fari á því að synir Hauks fái nöfnin Engilbjartur Geisli og Annar Angi. Synir Darra eiga að heita Ljúfur Bambi og Ástríkur Engill. Það skulu allavega ekki verða neinir Guðjónar í minni ætt. Að öðru leyti má ólétta liðið nýta sér listann yfir þessi skemmtilegu íslensku nöfn.
Bjartur Logi -(Systir hans gæti t.d. heitað Sprungin Pera)
Eilífur Friður -(klassiskt nafn -þyrfti að vera einn slíkur í hverri fjölskyldu)
Erlendur Lýður -(hver lamdi þig Bambi minn? -Erlendur Lýður)
Fránn Örn -(merkingin er eitt en pælið í allri skemmtuninni sem má hafa af því að reyna að fá útlending til að bera þetta fram)
Fjalar Brestir
Fylkir Sigurliði
Guðleikur Ás -(allir áhugaleikar ættu að gefa þessu nafni gaum)
Helgi Dagur
Hreinn Hljómur
Kaldi Karl
Líni Sigfastur -(ég legg til að sagnbeyging verði viðhöfð)
Ljótur Hængur
Ljótur Hreimur
Svali Blær
Sýrus Ubbi
Egill Daði -(sérlega skemmtilegt í eignarfalli)
Hilaríus Brandur Ari - (óvenju fyndið í þolfalli)
Leifur Arnar -(ætti helst að notast eingöngu í þolfalli)
Borgar Gamalíel Muni?
Gyrðir Sigríkur Vopni. -(oftast skrifað Gyrðir Sig. Vopni)
Dufgus Þrúðmar
Elínmundur Ljósálfur
Fabrisíus Leiðólfur
Guðmon Engiljón
Hárlaugur Dýri
Hildiglúmur Sólimann
Sigurmon Ráðgeir
Sjafnar Skeggi
Þetta eru bara nokkrar tillögur. Stúlknanöfnin koma síðar en ef einhver kunningja minna eignast tvíbura, strák og stelpu, viljiði þá plíííís láta þau heita Bíbí og Bamba.
--------
Ég þekki fullt af óléttu fólki. Ég öfunda það ekki baun af því að vera fyrst núna að festa sig í barnauppeldi (þótt það sé svosem ósköp ágætt þegar maður er 25 ára) en nýleg færsla Siggu Láru kveikti í mér smá öfund yfir því að fá að velja nafn á krílið. Það er samt allt í lagi því þegar vinkonur mínar verða mömmur og þurfa að vakna á næturnar til að skipta á skítableyjum verð ég amma, liggaliggalá og kemst upp með að spilla börnunum og skila þeim svo aftur. Ég ætla líka að ráðskast með það hvaða nöfn börnin fá.
Eins og ég hef áður bloggað um hefi ég einstakt dálæti á störfum mannanafnanefndar og þeirri dásamlegu rökhyggju sem liggur að baki ákvörðunum hennar. Sérstaklega finnst mér það vel til fundið að taka fyrir nýsköpun í nafngiftum og nöfn sem ekki falla vel að beygingakerfinu. Stúlkunafnið Apríl hefur t.d. enn ekki verið tekið á skrá. Það er náttúrulega engin ástæða til þess að fólk sé að flagga einhverri útlensku þegar vort ástkæra ylhýra býður upp á endalausa möguleika á nýsköpun með skemmtilegum samsetningum sem verða jafnvel ennþá skemmtilegri í beygingu. Nöfn á borð við Eilífur Friður og Bjartur Dagur eru náttúrulega orðin klassísk og hver vildi ekki fá tækifæri til að nýta sér nafngiftir á borð við Lind Ýr eða senda afmæliskort til Egils Daða?
Eftir pælingar Siggu Láru fór ég að skoða nýjustu uppfærslu á skrá yfir íslensk mannanöfn í von um að finna góð og rammíslensk nöfn á tilvonandi barnabörn. Ég er búin að skanna drengjanöfnin og reikna með að gera sambærilegan lista yfir telpnanöfn innan skamms.
--------
Alltaf læðast að mér dálitlar efasemdir þegar fólk heldur því fram að það sé B-fólk. Ég hef reyndar kynnst alvöru B-fólki, manneskjum sem lætur best að vinna á næturnar og sofa á daginn en það fólk er sjaldgæft. Langflestir þeirra sem sækja í næturvinnu eru annarsvegar agalausir letihaugar og hinsvegar alkar. Þetta er fólk sem hefur ekki sjálfsaga til að koma sér í bælið á kvöldin og á þessvegna erfitt með að koma sér á lappir á morgnana eða kýs að vinna á vínveitingastöðum sökum hneigðar sinnar til drykkju og annars ólifnaðar.
Það er auðvelt að greina hafrana frá sauðunum í þessum efnum ef maður á annað borð þarf eða nennir að velta fyrir sér aumingjaskap annarra. Skoðaðu störfin sem hinn meinti B-maður velur sér.
Ef það eru þægileg næturvarðastörf þar sem lítið þarf að gera og hann kemst upp með að leggja sig á vaktinni, hvort finnst þér þá líklegra að hann sé letihaugur eða B-maður?
Ef um er að ræða starf þar sem viðkomandi kemst upp með að drekka í vinnunni og þá að hluta til á kostnað atvinnurekanda, hvort er hann þá aumingi eða B-maður?
Ég skal samþykkja að þeir sem sækja í næturvinnu sem krefst þess að þeir séu vakandi, edrú og skili afköstum séu frá náttúrunnar hendi B-fólk -að því gefnu að þeir haldi því mynstri að sofna seint og vakna seint í fríum. Hinir eru einfaldlega búnir að finna sér lélega afsökun fyrir því að láta börnin sín sjá um sig sjálf á laugardagsmorgnum og mæta of seint í vinnunna í miðri viku.
--------
Mér finnst alltaf svolítið merkilegt hversu algegnt er að fólk haldi því fram að það vinni í skorpum eða vinni vel undir álagi, þótt allir sem fylgjast með vinnubrögðum þess sjái að það er hið mesta bull. Til eru nokkrar gerðir af starfsfólki og ég tók saman´, mér til skemmtunar, dálitla lýsingu á hverri typu fyrir sig. Blogger er með einhverja stæla við mig og vill ekki birta textann í heild svo ég skipti honum í kafla. Ég held mig við þá kristilegau reglu að láta hina fyrstu koma síðasta og hina síðustu fyrstu. Kannski átti Jesús bara við að í framtíðinni ættu bloggarar að fara þannig með færslur sem eiga saman.
--------
Þessi týpa er ekki kúl. Hún vinnur jafnt og þétt, hefur þokkalegt skipulag, tekur sjaldan langar pásur en setur heldur ekki í neinn sérstakan hraðagír nema þá helst á örvandi efnum. Þetta er fólk sem sýnir venjulega ágætis afköst og sér enga sérstaka ástæðu til að halda því á lofti. Yfirvegaða týpan á það til að fara í vörn þegar hún er beðin að flýta sér og þolir tímapressu illa, kýs frekar að sjúga bara í sig hálfan krabbameinnstöngul í einu en að taka svo langa pásu að hún lendi í tímahraki. Þetta fólk segir samt stundum sjálft að það vinni best undir álagi. Líklega af því að það er það er heilaþvegið af þeirri firru að það sé eitthvað kúlla en að vinna hægt og örugglega. Illa innréttaðir einstaklingar af þessari gerð álíta að hollusta við vinnuveitandann felist í því að unna sér aldrei hvíldar og eru stöðugt að taka tímann á pásum annarra.
--------
Hér er um að ræða fólk sem vinnur hægt og hratt til skiptis eða jafnvel mjög hratt og ekkert til skiptis. Skorpumaðurinn tekur margar pásur eða langar og setur svo allt á fullt. Hann skilar þegar upp er staðið svipuðum afköstum og sá yfirvegaði. Þetta fólk þjáist oft af samviskubiti yfir því að vera ekki að gera neitt og þarf því stöðugt að réttlæta pásurnar með því að tala rosalega mikið um það hvernig sé að vera skorpumanneskja og hvað það hafi í raun afkastað miklu. Illa gerður skorpumaður heldur sjálfur að hann sé miklu betri starfskraftur en hann raunverulega er því hann ber afsköst sín saman við afköst annarra án þess að reikna með öllum pásunum. Ég vona að fæstir skurðlæknar séu illa gerðir skorpumenn. Sé fyrir mér skurðlækni sem er rosalega upptekinn af því að komast yfir fleiri skurði en kollegi hans fyrir hádegi og þarf svo að taka sér reykpásu í miðju verki. Hljómar ekki vel.
--------
Frekjudallurinn fer mikinn með hamagangi og hávaða, virðist vera allsstaðar í einu og hefur gjarnan sterkar skoðanir á því hvað aðrir eigi að vera að gera og hvernig. Hann er ekki beinlínis latur, það er miklu frekar að hann fái páerkikk út úr því að láta aðra sjá um erfiðið fyrir sig. Hann kemur sér enda oft í yfirmannsstöðu án þess að hafa sérstaka samskiptahæfileika.
Frekjudallurinn er haldinn meirimáttarkennd og heldur því statt og stöðugt fram að hann sé skorpumaður og finnst það fínt. Reyndar á frekjudallurinn ýmislegt sameiginlegt með skorpumanninum og væri sjálfsagt gott efni í slíkan ef hann væri ekki gjörsamlega að kafna úr stjórnsemi. Það er til mjög einföld leið til að sjá hvort starfsmaður er raunverulega skorpumaður eða bara fífl á páerflippi. (Ef maður á annað borð nennir að velta sér upp úr því). Skoðaðu afköstin. Ef hann segist vera skorpumaður en afkastar í raun ekki öðru en því að taka samstarfsfólk sitt á taugum, hvað er hann þá?
--------
Letihaugurinn tekur jafn langar og margar pásur og skorpumaðurinn, vinnur jafn hægt og yfirvegaða týpan og er álíka skipulagslaus og frekjudallurinn. Hann reykir að öllum líkindum. Ef hann hefur ekki gert það frá unglingsaldri þá tekur hann upp á því þótt hann sé kominn til vits og ára af því að hann heldur að þá taki enginn eftir því þótt hann sé alltaf í pásu (reykingafólk virðist telja sig hafa náttúrulegan rétt til að taka sér fleiri og lengri pásur en aðrir).
Eins og skilja má afkastar letihaugurinn afskaplega litlu en það er erfitt að setja ofan í við hann því hann hefur oftast lag á að vera stöðugt að gaufa við eitthvað. Það merkilega er að þótt þessi týpa eigi nákvæmlega ekkert sameiginlegt með skorpumanninum, heldur hún því fram að hún vinni vel undir álagi!!!
Mín kenning er sú að raunverulegt skorpufólk sé sjaldgæft. Ástæðan fyrir því að letihaugar segjast vinna best undir álagi er yfirleitt sú að þetta pakk hefur ekki fokkings sjálfsaga til að koma sér að verki fyrr en það er komið með allt niður um sig. Auðvitað vinnur fólk betur þegar það loksins kemur sér í gang heldur en á meðan það er að þamba koffínseyði og sjúga í sig krabbameinsstöngla. Sennilega er þetta bull um að það vinni best undir pressu bara til að réttlæta léleg afköst og gefa í skyn að allt jafnist nú út á endanum.
Sumsé, raunverulegan skorpumann má þekkja á tvennu:
1. Hann skilar eðlilegum afköstum þrátt fyrir langar pásur.
2. Sem betur fer eru flestir vinnustaðir búnir að taka fyrir reykingar innan dyra en skorpumaðurinn getur ef svo ber undir, bæði sogið í sig krabbamein og sinnt vinnunni í einu. Nema atvinna hans felist í því að leika á blásturshljóðfæri.
--------
|