Held ég hafi farið full geist af stað eftir margra mánaða kyrrsetur. Hafði líklega betur sleppt því að hlaupa með blöðin. Það sparar andskotans engan tíma og ökklarnir á mér eru stokkbólgnir. Halda áfram að lesa
Mánaðarskipt færslusafn fyrir:
Komin með húsnæði
Ég hlýt að vera heppnasta manneskja í heimi. Búin að vinna á staðum í 4 klukkutíma þegar kemur í ljós að eigandinn á íbúð sem hann þarf að leigja út í vetur. Jibbý! Ég er komin með húsnæði. Bara spurning hvort ég flyt inn 1. september eða ekki fyrr en 5. en leigan verður sanngjörn sagði hann, hvað sem það nú merkir. Glópalán? Eða tilviljun? Hef ekki guðmund um það, veit bara að það hentar mér ágætlega. Halda áfram að lesa
Tímavillti víkingurinn – Ný þáttaröð
Og svo kemur að því að maður verður annaðhvort að leggjast í þunglyndi eða rífa sig upp og gera eitthvað. Ég hringdi og bauð mig fram í kvöldvinnu á einhverju satanísku veitingahúsi, bara til að vera ekki ein á kvöldin. Nei ekki bara, líka til að fá greiðslumat, einhversstaðar verð ég að búa og það er alltaf vitlaust að gera á veitingahúsum. Þótt launin séu smánarleg verður maður einhvern andskotann að gera til að sýna hvítar tekjur.
Það vantaði að vísu ekkert í eldhús í bili en vildi ég taka að mér þrif á hótelherbergjum? Get alveg eins gert það eins og sitja hér og bora í nefið. Í versta falli vil ég það ekki og þá get ég bara hætt því.
Spörfuglasöngvar
Og kannski er það kaldhæðnislegasta af öllu að samband okkar hófst með því að ég hvæsti á þig þegar þú falaðist eftir textum. Þú máttir auðvitað nota þá sem ég átti fyrir en ég vildi sjá eitthvað sem benti til þess að þér væri alvara áður en ég færi að leggja vinnu í texta fyrir þig.
Auðvitað fór það á annan veg og nú sit ég uppi með helling af textum sem falla ekki að neinum lögum nema þínum og veit að þú munt aldrei koma þeim á framfæri.
So dry your eyes
So dry your eyes
and turn your head away
now there´s nothing more to say
PassionPlay diskurinn minn er týndur en Nick Cave gerir sama gagn. Halda áfram að lesa
Böl og kvöl að finna viðeigandi endi
Það versta við sápuóperur er að þær hafa alderi neinn rökréttan endi. Sápuóperan mín Böl og kvöl í Byljabæ er að verða hæf til uppsetningar. Ég byrjaði á henni í djóki en sá fljótt að hún gæti orðið virklega góð svo ég tímdi ekki að setja hana á vefinn (frumuppköstin að fyrstu þáttunum eru að vísu ennþá á reykvísku sápunni). Halda áfram að lesa
Seinna
Fyrr eða síðar verður maður að svara símanum. Það gæti verið tilboð um nýtt verkefni. Eða tilkynning um happdrættisvinning. Eða fjallmyndarlegur karlmaður sem hefur frétt að ég sé á lausu. Halda áfram að lesa
Alltaf sama kastið
Það er ekki nema vika síðan ég sagði Húsasmiðnum að ég ætlaði aldrei að vera ein aftur. Ef slitnaði upp úr þessu milli okkar fyndi ég mér annan. Þá vissi ég auðvitað ekki að hann ætlaði að slíta þessu og samtalið þá nótt, yfirlýsingar hans um það hve miklu máli ég skipti hann og hversu mikils hann mæti vináttu mína sannfærðu mig um að afskiptaleysi hans síðustu daga væru aðeins merki um óhóflegt álag. Halda áfram að lesa
Verð
Líkamslykt loðir við rúmföt. Undarlegt hvað sængin mín er gegnsýrð af líkamsilmi Húsasmiðsins, þegar allt kom til alls svaf hann áreiðanlega aldrei undir henni. Samt er þetta ekki bara mín lykt heldur lyktin af okkur báðum. Eða er þetta kannski bara mín eigin lykt? Lykta ég þá eins og tvö? Eða lykta ég bara eins og hann? Halda áfram að lesa
Þessi fallegi dagur
Á leiðinni upp í Heiðmörk handfjatlaði ég hálsmenið sem Húsasmiðurinn gaf mér. Það er Davíðsstjarna.
-Tákn hinna landlausu, sagði hann þá og ég sagði það ekki en ég hugsaði að líklega væri hún frekar tákn þeirra landleysingja sem hröktu annað fólk frá heimilinum sínum, gerðu það að Landleysingjum sem hröktust frá eigin landi og misstu allt að ástvinum sínum meðtöldum. Halda áfram að lesa
Lögboðinn brúðkaupsdagur
Á fyrsta degi sorgar er maður ósofinn, máttvana af hungri en getur samt ekkert látið ofan í sig. Á þessu stigi er maður samt sem áður nógu dofinn til að æða af stað og leita að húsnæði, sækja um aukavinnu, lesa sjálfshjálparbók og skrifa smásögu. Halda áfram að lesa
Eigum við ekki bara að vera vinir?
-Hef bara svo lítið að gefa, sagði hann og stakk upp á fjarbúð eða vináttu. Eftir 8 mánaða sambúð.
Ég sagði honum að hann yrði sjálfur að pakka saman dótinu mínu þegar hann vildi losna við það, það yrði svo sótt, því ég kæmi ekki hingað aftur og ætlaði aldrei að sjá hann framar. Ég kom samt. Vantaði fáeina hluti og sá að bíllinn hans var ekki hér svo ég fór inn. Halda áfram að lesa
Og svo fór ég að hjóla
Treysti ég þér ekki segirðu? Kannski er það rétt. Kannski treysti ég engum neitt sérstaklega. Enda ekki ástæða til. Og kemur ekki að sök því ég er ekki varnarlaust barn og þarf þ.a.l. engum að treysta. Halda áfram að lesa
Húsið
Maðurinn er eins og húsið hans segir Húsasmiðurinn.
Til að hægt væri að koma reiðu á risið þurfi að opna það upp á gátt, rífa gluggann úr og bera ruslið út og almennilegt stöff inn. Og nauðsynlegt að gera þetta allt saman með opnum huga. Næst voru brotnir veggir á miðhæðinni, hjarta hússins. Svo þurfti að moka gömlum skít út úr kjallaranum. Halda áfram að lesa